Stories

Add Your Entry

સુપર સ્ટોર ની લાઈન મા ઉભી ઉભી ઋત્વી કૌન જાણે શુ વિચારતી હશે કે એને ખબર જ ના પડી કે ક્યારે એનો કેશિયર પાસે જવાનો વારો આવી ગયો.પોતાનો વારો આવી ગયો છતાંય એ જાણે ક્યાં ખોવાઈ ગઈ હતી.એક બે વાર કેશિયર ના ઈશારા અને સંબોધન છતાં જયારે ઋત્વી મા કોઈ હલનચન ના થયો એટલે એની પાછળ ઉભેલા ચેલ બટાવ જુવાનઇયા થી ના રહેવાયુ.
 
થોડા છણકા સાથે એને ઋત્વી ને ખબે હાથ લગાવી ને એને હલાવી કહ્યું ,'એક્સક્યુઝ મી મિસ ,ઇટ્સ યોર ટર્ન નાવ'!!
 
ઋત્વી થોડી ભોંઠાપણ સાથે પોતાના વિચાર મા થી બહાર આવતા આવતા બોલી ,'સોરી સોરી ' અને કેશિયર તરફ ઝડપી થી ચાલવા લાગે છે.પોતાની લીધેલ વસ્તુઓ ના પૈસા ચૂકવી ,ગ્રોસરી બેગ્સ ઉંચકી ઋત્વી કાર તરફ ચાલતી થઇ.કેમ જાણે ,પણ ઋત્વી નું મન આજે પોતાની જોડે કામ કરતી એની સહકર્મચારી એવી લિન્ડા ના બોલાયલા વાક્ય મા બપોર થી અટકી ગયેલું હતું.
 
ઋત્વી ના પતિ નો ફોટો અને એના માન મા લખાઈલો લેખ આજ ના સમાચારપત્ર  ના પેહલા પાને છપાયેલા હતો.એટલે ઋત્વી સવાર થી ખુબ ગર્વ અને આનંદ મા હતી.એને ખુબ ઉત્સાહ હતો કે મનન પોતાની કારકિર્દી મા આટલી મોટી સિદ્ધિ હાંસલ કરવામાં સફળ થયો હતો.લગ્નઃ ના દસ વરસ મા એને મનન ને જુનિયર એન્જીનીર થી સિનિયર એન્જીનેર ને આજે કંપની ના 'ડિરેક્ટર ઓફ એન્જીનીર ડીપાર્ટમેન્ટ  'સુધી ના સફર મા ખુબ વહાલ અને સ્નેહ થી સાથ આપ્યો છે .
 
પોતાના કરતા કોઈ મનન ના વખાણ કરે ,દરેક પ્રસંગે મનન ની વાહ વાહ થાય ,એના કામ ની પ્રશંસા થાય એ બધું એના માટે કઈ નવું નોહતું.અને એને એનો કોઈ વાંધો પણ નહતો કારણ કે એ બધા લોકો મા  મનન ની સૌથી મોટી પ્રશંસક અને હિતેછુ તો ઋત્વી પોતે જ હતી.મનન ના દરેક સારા હોઈ કે ખરાબ ,ઊંચા હોઈ કે નીચા ,નિરાશા હોઈ કે આશા ભરેલ ,સુખદ હોઈ કે દુઃખદ એવા દરેક જીવન ના પ્રસંગે અને તબકે એની જીવન સાથી કહો કે પત્ની કહો કે બેસ્ટ ફ્રેન્ડ કહો,પણ ઋત્વી અડીખમ એની સાથે ઉભી હતી.ઋત્વી ને તો કોઈ દૂર ના જાણીતા ની સફળતા વિષે ખબર પડે તો પણ દિલ મા આનંદ થાય તો પછી આ તો એનો પતિ ઓછો ને બેસ્ટ ફ્રેન્ડ વધારે એવો મનન જો સફળતા ના શિખરો સર કરતો હોઈ તો એના જેવું રૂડું અને સૌભાગ્ય ભર્યું ઋત્વી ના જીવન મા બીજું શુ હોઈ શકે.
 
પણ આજે જયારે સવારે સમાચારપત્ર મા મનન વિષે વાંચી ને પોતાના થી મોટી ઉમર ની આફ્રિકન અમેરિકન એવી સહકર્મચારી લિન્ડા એ ઋત્વી ને ખુબ સહજ ભાવે ખુશ થતા કહ્યું ,'Rutvi my girl ! You are so lucky to have a husband like Manan'!!
 
બસ અમસ્તાજ વધામણી મા બોલાઈ લા એ શબ્દો કૌન જાણે કેમ પણ ઋત્વી ને હલબલાવી મુક્યા.લિન્ડા નો આભાર માની એને 'Thank you so much ' કહી પોતાના કામ મા વ્યસ્ત થયેલ ઋત્વી ના મન મા ખુબ સહજ છતાંય અજીબ સવાલો  થયા હતા .
 
ઋત્વી ને મન મા થયું ,'ખરેખર નસીબદાર કૌણ હતું ? પોતે કે મનન ? શુ મનન ની સફળતા ની ભાગીદાર પોતે હતી ખરી ? શુ ખરેખર મનન ની સિદ્ધિ મા એનું કોઈ યોગદાન ખરું ? શુ આટલા કુશળ અને બુધ્ધિશાળી એવા મનન ને પત્ની તરીકે એક યોગ્ય પાત્ર મળ્યું ખરી ?' આવા તો કઈ કેટલા સવાલો એ ઋત્વી ને આજે મનન ના જીવન મા પોતાના પત્ની તરીકે ની ભૂમિકા અને પોતાના અસ્તિત્વ ને જંજોડી મુક્યા હતા.
 
ઘર તરફ ગાડી હંકારતી ઋત્વી ને થયું , 'આ ચાલીસ મિનિટ ની ઘર તરફ ની ડ્રાઈવ દરમિયાન પોતાના અશાંત મન ને distract કરવા રેડિયો ચાલુ કરવા દે નહીંતર મારું મગજ મને ગાંડી કરી નાખશે' .રેડિયો ની ચેનેલ એક પછી એક ફેરવતા ,એક ચેનેલ પર ચાલતા સંવાદ ને ગુજરાતી ભાષા મા સાંભળી એ આશ્ચર્ય પામી ગઈ .આ ચેનેલ પર હંમેશા હિન્દી મા પ્રોગ્રામ અને ગીતો ચાલતા હોઈ છે પણ આજે ગુજરાતી મા સંવાદ સાંભળી એને એ ચાલતા શૉ ને સાંભળવાની ઇચ્છા થઇ .વોલ્યૂમ વધારી એ શાંતિ થી સાંભળતી હતી .
 
ઋત્વી ને ગુજરાતી ભાષા ખુબ ગમે .પોતે ગુજરાતી હોવાનો અને ગુજરાતી એની માતૃભાષા હોવાનો એને ખુબ ગર્વ થતો .એની ત્રણ વરસ ની દીકરી જયારે એની મીઠી મીઠી વાણી થી ગુજરાતી ભાષા મા સંવાદ કરે ત્યારે તો ઋત્વી ના આનંદ નો કોઈ પાર ના રહે.રેડિયો પર કોઈ 'Talk Show ' ચાલી રહ્યો હતો.
 
શૉ ની મુખ્ય મેહમાન એક ખુબ જાણીતા,મુક્ત વિચારી,નિર્ભય ને બદલતા સમય જોડે ચાલવા મા માનતા એવા ગુજરાતી લેખિકા અને વક્તા 'કાજલ દવે  'હતા .પોતાની  અમેરિકા વિઝિટ પર આવેલા કાજલ  બેન આજે એમના પ્રિય એવા 'લગ્ન ,પ્રેમ અને સબંધો 'ના વિષય પર પ્રસ્નોત્રી ના જવાબો આપી રહયા હતા.
 
પેહલો પ્રશ્ન ઑડીએન્સ મા થી કોઈ એ પૂછ્યો ,'કાજલ બેન,લગ્ન ના દસ વરસે પણ મારા પતિ મને કોઈ દિવસ સામે થી આવી ને કોઈ ભેટ ,ફૂલ ,કાર્ડ કે પછી મારી કોઈ પ્રશંસા ક્યારે પણ નથી કરતા .સુ એ મને પ્રેમ કરે છે કે પછી હવે અમારા લગ્ન મા પ્રેમ નથી રહીયો ? તમને સુ લાગે છે ?
 
કાજલ બેન આછું સ્મિત આપતા એ મહિલા ને જવાબ આપે છે,'દસ વરસ મા તમે કેટલી વાર પ્રસંગ વગર તમારા પતિ માટે એમાં થી કઈ પણ કર્યું છે ?કારણ વગર પતિ ને કેટલી વાર 'ઈ લવ યુ','Thank you ',કહ્યું છે ?વસ્તુ કે શબ્દો જ પ્રેમ ની અભિવ્યક્તિ હોઈ એવું કૌને કહ્યું !પ્રેમ તો જીવન ની ઝીણી ઝીણી બાબતો મા ,નાના નાના એક બીજા માટે કરેલા કર્યો મા હોઈ.તમારી ગાડી મા કઈ અવાઝ આવતો હોઈ તો ને એ તમને એમ કહે ,કાલે તું મારી ગાડી લઇ જજે ને હું તારી ગાડી જોબ પર થી પાછા આવતા ચેક કરાવતો આવીસ.આ સુ છે ? આ એની કાળજી છે ,એની તમારા પ્રતિ પ્રેમ ની અભિવ્યક્તિ છે.બાકી સુ તમને જાતે ઓટો શોપ મા જઈ ચેક કરાવતા નથી આવડતું ? પુરુષ ની પ્રેમ ની વ્યાખ્યા ને અભિવ્યતિ સ્ત્રી કરતા સાવ અલગ હોઈ છે.એટલે નિરાશ થયા વગર તમે જો પ્રેમ ને માપ્યા કે ચકાસ્યા વગર માત્ર સમજણ થી માણસો તો ખુબ મજા નું બની રહેશે તમારું  લગ્ન જીવન'.
 
બીજો પ્રશ્ન કોઈ એ કર્યો ,"હેં કાજલ બેન ,'લગ્ન જીવન મા હરીફાઈ હોઈ શકે ? પરિવાર માટે સ્ત્રી વધુ કરે કે પુરુષ વધુ કરે એવું કોઈ competition હોઈ ખરું ? સમાજ અને  પરિવારજનો પતિ કે પત્ની ની comparison કરી ઘણી વાર મનદુઃખ થાય એવી ટિપ્પણી કેમ કરે ?
 
કાજલ બેન માઇક ચેક કરતા કટાક્ષભાવ થી બોલે છે,"દિવસ ના અંતે પતિ પત્ની એ સાથે એક ઘર મા જીવાનુ હોઈ છે ,ના કે સમાજ ના બાંકડે જઈ સુવાનું હોઈ !
સમાજ શું કહે છે એનું તો કોઈ મહત્વ જ નથી હોતું.સમાજ પોતાના મનોરંજન માટે તમને વાપરે એના કરતા તમારે સમાજ ને કઈ રીતે પોતાના વિકાસ માટે વાપરવું એ શીખવા જેવું છે .સુખી થવાની એ ચાવી છે.
લગ્ન જીવન મા સ્ત્રી ને પુરુષ ની ભૂમિકા સાવ અલગ છે એટલે હરીફાઈ નો તો સવાલ આવતો જ નથી .બે વ્યક્તિ જો અલગ અલગ પ્રશ્નપત્ર ના જવાબ લખતા હોઈ તો શું તમે પરીક્ષા ના અંતે એવું નક્કી કરી શકો કે કોના અંક વધારે આવ્યા ? એ શક્ય જ નથી .
તમારો પતિ દેશ નો વડાપ્રધાન ભલે હોઈ પણ જયારે કોઈ પ્રસંગે એને મન હળવું કરવા બે ઘડી રડવું હોઈ તો આખી દુનિયા મા કોઈ એવો ખોળો નથી મળવાનો .એને તમારી વગર ક્યાંય ના ફાવે.એને તમારી જરૂર તમે વિચારો એના કરતા વધારે હોઈ છે પણ એ ક્યારે પણ એવું કબુલ નહિ કરે .એ કુદરતે ઘડેલી પુરુષ ની પ્રકૃતિ છે.એટલે સ્ત્રી તરીકે આપણે અપેક્ષા કરવા કરતા એને સમજવાની જરૂર છે.
તમારા પતિ જો કોઈ સિધ્ધિ હાસિલ કરે તો આખી દુનિયા જોડે એની ઉજવણી કરિયે પણ એટલો આનંદ નથી થતો જેટલો આનંદ એમને પત્ની ને બાળકો જોડે પોતાની સફળતા share કરવા મા આવે"!!
 
પ્રેક્ષકો મા નેવું ટકા મહિલાઓ હોઈ એવું ઋત્વી ને લાગતું હતું.કાજલ બેન ના જવાબો જાણે એક પછી એક ઋત્વી ના મન મા ઘેરાયલા કાળા વાદળો ને ચીરી  સુરજ ના કિરણો ને ચારે કોર ફેલાવી રહ્યા હોઈ એવી અનુભૂતિ થઈ રહી હતી.
 
ઋત્વી ને હવે સાંભળવાની મજા આવી રહી હતી.જાણે એના મન ના સવાલો કોઈ વાંચી ને જવાબ આપી રહ્યું હોઈ એવો ઉત્સાહ એના મન મા ઉદ્યભવી રહીયો હતો.
 
શૉ નો ત્રીજો પ્રશ્ન આવ્યો ,'કાજલ બેન તમારા જવાબો  સાંભળી લાગે છે કે તમને પુરુષ પ્રતિ વધારે સહાનુભૂતિ છે .સ્ત્રી એ જ બધા મા સમાધાન કરવાનું એમ ને ? બધી compromise સ્ત્રી ના ભાગે એવું માનવું છે તમારે ?
 
કાજલ બેન થોડા હળવા થઈ એક દ્રષ્ટાંત આપતા બોલ્યા ,'તમે તમારા ત્રણ વરસ ની દીકરી ને એક રુડી રૂપાળી ઢીંગલી આપી જોવો ને પછી દૂર થી એને શાંતિ થી નિહાળી જોજો .એ નાની અમથી દીકરી ને કોઈએ શીખવાડ્યું નથી છતાં એ તો તમે આપેલી ઢીંગલી ને ખુબ વ્હાલ કરશે ,સારા કપડાં પહેરાવશે ,પ્રેમ થી એના વાળ ઓળી એને એક બાળક ની જેમ સાચવશે .આ કુદરતે સ્ત્રી ની આપેલી પ્રકૃતિ છે.એ સહજ રીતે દરેક સ્ત્રી ને જન્મ જાત થી પ્રાપ્ત છે.
શાસ્ત્રો મા અમથી થોડી એને ,'નારી તું નારાયણી ' એમ કહેવામાં આવી છે'.
 
બીજી તરફ એક ત્રણ વરસ ના દીકરા ને એક ઢીંગલી આપી જોવો.પછી જોવો મજા .પેહલા એ ઢીંગલી નું માથું આમ ફેરવશે પછી તેમ ફેરવશે .ગોળ ગોળ ફેરવી છુટું પાડશે પછી ઢીંગલી નો હાથ છૂટો પાડશે અને પગ છુટો પાડશે અને પાછો જોડશે .એ પુરુષ ને  કુદરતે આપેલી પ્રકૃતિ છે.ક્યાંય સાંભળ્યું છે ,'નર તું નારાયણ એવો ઉલ્લેખ હોઈ '! કાજલ બેન નું વાક્ય પૂરું થતા પ્રેક્ષકો ખડખડાટ હસી પડ્યા .
 
કાજલ બેન બોલવાનું ચાલુ રાખે છે,'હું તો કોઈ નો પક્ષ નથી લેતી બેન.પણ મારા આપેલા દ્રષ્ટાંત પર થી એટલું સમજવાનું છે કે જે વસ્તુ કુદરતએ પુરુષ ને આપી જ નથી ,એની અપેક્ષા એની પાસે થી રાખવી એતો એરપોર્ટ પર ટ્રેન ની વાટ જોવા જેવી વાત છે.આખી જિંદગી wait કરશો તોયે મેળ નહિ પડે સાહેબ ! 
એટલે કાંતો વિમાન પકડો નહીંતર ટ્રેન સ્ટેશન ની રાહ પકડો બાકી આખી જિંદગી રડવાનો ને ફરિયાદ કરી દુઃખી થવાનો જ વારો આવે.
ઈશ્વર પણ કઈ વિચારી ને જ વેંહચણી કરતો હશે ને.એટલે આપણે તો કુદરત ના નિયમ નો વિરોધ કર્યાં કરતા એને અનુકૂળ થઈ જીવન જીવાનુ હોઈ'. 
 
કાજલ બેન ની સલાહ ને પ્રેક્ષકો એ તાળી ના ગણગણાટ સાથે વધાવી લીધી.કાજલ બેન શૉ ની સમાપ્તિ માટે દરેક ને સંબોધી ને કહે છે,"દાંમ્પત્ય જીવન એક ખુબ મજા ની સફર છે.થોડું થોડું જતું કરતા શીખી જાવ,નાની નાની વાતો નો સ્વીકાર કરતા શીખી જાવ ,એક બીજા ની પ્રસંશા કરતા શીખી જાવ,એક બીજા ને બદલવા કરતા એક બીજા માટે બદલતા શીખી જાવ,દુઃખ મા જોડે રડતા શીખી જાવ,સુખ મા બધા ને સમાવતા શીખી જાવ,એક બીજા ના પૂરક બનવા કરતા એક બીજા ના ભાગીદાર બનતા શીખી જાવ,એક બીજા જોડે મિત્ર વધારે ને વિવેચક ઓછા બની વર્તો ,જોડે એક પોતાની નાની સુંદર દુનિયા બનાવો ને ઘરડા થાવ ત્યારે જોડે બેસી હસી શકો એવી યાદો અને યાદગાર પળો ભેગી કરો'.
 
પ્રેક્ષકો જાણે મંત્ર મુગ્ધ બની સાંભળી રહી હોઈ એવો ઘાઢ મૌન ઋત્વી સાંભળી રહી.રેડિયો સાંભળતા સાંભળતા ઘર ક્યારે આવી ગયું એની ઋત્વી ને ખબર જ ના પડી આજે તો .
 
ઋત્વી નું મન જાણે કોઈ એ રગડી ને ધોઈ નાખ્યું હોઈ એવું એને લાગી રહ્યું હતું.બપોર ના ઉચાટ ,શંકા,સવાલો થી ભરેલા મન ના બદલે હમણાં એનું મન જાણે એક શાશ્વત શાંતિ ,પ્રસન્નતા ને પ્રેમ થી ભરેલી વાદળી જેવું થઈ ગયું હતું.જે મનન ને વળગી વરસવા માટે થનગની રહીયુ હતું .એને મનન પર ખુબ વહાલ વગર કારણે જ આવી રહ્યું હતું.ઋત્વી પોતાનું મંદ મંદ હાસ્ય જાતે જ માણી રહી હતી.
 
ઘર ના ડ્રાઈવેવ મા ગાડી પાર્ક કરી ,રેડિયો બંધ કરી ઋત્વી દરવાજો ખોલી બહાર નીકળી .ગાડી ના ટ્રન્ક મા થી ગ્રોસરી બેગ્સ લઇ એ ઘર ની ડોરબેલ મારી મનન નો દરવાજો ખોલવાની વાટ જોઈ રહી હતી.!!
 
***P.S: Few words and ideas and character details inspired by my favourite speaker and role model without any intention to offend or duplicate their works.It is my dedication and gesture to them to show my love,respect and celebrate their immense excellency !!

Author: Unkown Read More...

સિગ્નલ ની લાઈટ લીલી થઇ ગઈ હતી , પણ અમી હજી પણ પોતાના વિચારો માં ક્યાંય ગુમ પોતાની ગાડી માં ક્યારે ની બેસેલી હતી .અચાનક પાછળ થી આવેલા કોઈ ના હોર્ન ના આવાઝે તેને જાણે ઊંઘ માં થી ઝબકી નાખી હોઈ એમ એ જાગી .પાછળ વળી હાથ ના ઈશારા થી "સોરી" કહી ને એને ગાડી ઘર તરફ મારી મૂકી.ઘરે પહોંચી ગાડી પાર્ક કરી અને ઘર નું લોક ખોલી અંદર પ્રેવશતા જ એ સોફા પર ફસડાઈ પડી .મન અશાંત હતું એનું અને વિચારો તો જાણે જાપાન ની બુલેટ ટ્રેન કરતા પણ ઝડપી સ્પીડ એ ચકરાવે ચડ્યા હતા.

 

આજે એનો જોબ પર છેલો દિવસ હતો.હજી એને બીજી જોબ શોધી નોહતી ,એમ વિચારી ને કે થોડા દિવસ બ્રેક લઇ ડિસેમ્બર ના એ છેલ્લા બે અઠવાડિયા ઘરે રહી ને એ નવા વરસ માં કોઈ નવી જોબ શોધી નવી શરૂવાત કરશે .આખા વરસ ના લેખા જોખા કરશે અને નવા વરસ માટે નવા રિસોલ્યૂશન બનાવશે .કદાચ ઈચ્છા થશે તો ઇન્ડિયા ની ટિકિટ કરી ઘરે જઈ આવીશ એવું પણ વિચારી રાખ્યું હતું એને.પણ ઓફિસે થી ઘરે આવતા આવેલા એક ફોને એને બેચેન કરી નાખી હતી.એ ફોન એની એક વખત ની ખુબ ખાસ અને પ્રિય સખી 'સીયા' ના પિતા નો હતો.કોલેજ માં જોડે ભણતી એની 'બેસ્ટ ફ્રેન્ડ ફોરએવર ' એવી સીયા જોડે છેલ્લે ક્યારે વાત કરી એ પણ એને યાદ નહોતું હવે તો.

 

ફોન માં બોલેલા સીયા ના પિતા ના શબ્દો હજી પણ અમી ના કાન માં ગુંજતા હતા .અમેરિકા નો કોડ જોઈ આશ્ચર્ય પામતા ઉપાડેલ એ ફોને ના છેડે સીયા ના પિતા સમીર ભાઈ નો હંમેશા ઉમંગ ભર્યા અવાઝ ના બદલે એક પિતા નો ચિંતા ભર્યો અવાઝ જાણે શબ્દો શોધતા હોઈ એ રીતે બોલ્યો ,"જઈ શ્રી ક્ર્ષ્ણ અમી બેટા ,હું સીયા ના પપ્પા બોલું છું યુસ્ટન થી.અવાઝ તો ભૂલી નહિ ગઈ હોઈ એમ માનું છું !!".

 

અમી બોલી,"બિલકુલ નહિ અંકલ ,એમ કઈ થોડી ભૂલી જાવ,જઈ શ્રી ક્ર્ષ્ણ અંકલ ,કેમ છો તમે અને આંટી કેમ છે?,બહુ લાંબા સમય થયો તમારી જોડે વાત કર્યે ".

 

સમીર ભાઈ બોલ્યા ,"એક દમ સાચી વાત છે તારી બેટા ,ખુબ લાંબા સમયે તારો અવાઝ સાંભળવા મળ્યો !આશા કરું છું કે તું મજા માં હોઈશ"

 

અમી હજી કુતુલતા માં થી બહાર આવવા મથતા છતાં મક્કમ રાખેલા આવાઝે વાત જારી રાખે છે,"એક દમ મજા માં છું અંકલ ,તમારા શબ્દો માં કહું તો એક દમ ઘોડા જેવી છું!! હા.હા.હા."

 

અમી હાસ્ય ઉમેરી વાતાવરણ ને હળવું બનાવા પ્રયત્ન કરે છે ,કારણ કે એના મન માં કૌન જાણે કેમ કોઈ બેચેની સમીર ભાઈ ના તંગ અવાઝ થી ક્યારે ની ઉદ્ભવી ચૂંકી હતી પણ એને ખબર હતી કે હમણાં ધીરજ રાખવા માં જ સમજદારી છે.

 

સમીર ભાઈ આગળ વાત વધારતા બોલે છે ,"અમી બેટા ,એક વાત કરવી છે તારી જોડે અને કઈ જણાવું પણ છે.વાત સીયા વિષે હશે એવું તો તને ખ્યાલ આવી જ ગયો હશે.વાત જરૂરી છે અને સમય સર થાય તો જ કામ લાગે એવી છે એટલે મારે તને આમ ફોને કરવો પડ્યો ."

 

અમી ની ધીરજ ની સીમા તૂટી રહી હતી ,મન માં કઈ કેટલા વિચારો આવી ગયા હતા હમણાં સુધી માં તો .સુ થયું હશે,સીયા કોઈ તકલીફ માં તો નહિ હોઈ ને ,કોઈ ઘટના તો નહિ બની હોઈ,એટલું બધું અગત્ય નું સુ બન્યું હશે ,એવા કઈ કેટલા વિચારો થી અમી નું મન તો જાણે જ્વાળા મુખી નું મુખ ગરમ લાવા થી ફાટુ ફાટુ થઇ રહ્યો હોઈ એવું થઇ રહ્યું હતું.

 

છતાં પોતાના મન અને શબ્દો પાર કાબુ રાખતા એને ઉત્તર આપ્યો ,"જે વાત હોઈ તે તમે વિના સંકોચે મને કહી શકો છો અંકલ ,I hope everything is okay "!

Author: Unkown Read More...

મિત્રો આપણે સૌએ તરસ્યા કાગડા ની વાત તો સાંભળી જ છે , આજે  નવા જમાના ના  કાગડા ની વાત કરવી છે .......એ પણ એક પેઢીનાં નહિ બે બેનાં ; કેમ ?

 આપણા સમય માં  તો એક પેઢી માં બધા ય   ભાન્ડુરડાઓ આવી જતા પણ હવે મોબાઈલ ની સાથે સાથે દર પાંચવર્ષે માનવજાત  ની પેઢી પણ બદલાય છે -UPGRADE  થાય છે ....

 

તો મિલતે હૈ મિલેનિયમ કાગડાભાઈ ને એટલે કે 2k ના શ્રીમાન  કાગને

 

તો વાત એમ હતી કે ઉનાળા ની બળબળતી બપોર હતી , ગરમી એ માઝા મૂકી હતી.. , ગામ , પાદર, વગડો સુનાસુના હતા , નદી નાળા સુકાઈ ગયા હતા ત્યારે છોકરા ના હાથમાં થી ઝુંટવેલી અને શિયાળથી બચાવેલી પૂરી ખાધા પછી એક કાગડાભાઈને તરસ લાગી... ,

 

 તે તો ઉપડ્યા પાણી ની શોધ માં , દૂર દૂર ઉડી ઉડી થાક્યા , પેલા હંસ એન્ડ કાગડા વાળી ૫૧ ઉડાન પણ ભરી પણ પાણી ની ભાળ ના મળી ;

 

 થયા about turn , અને મળ્યા ફળ એટલે કે fruit નહિ પણ પાણી , શ્રીમાન કાગ ને S .T સ્ટેન્ડ નજીક એક નહિ બે  તૂટેલા  માટલા     દેખાયા  ,એમાં નું પાણી પણ દેખાયું , શ્રીમાન કાગ તો આવ્યા નીચે ડુબાડી ચાંચ , પણ પાણી ઘણું ઊંડું .

 

“ચાલો બીજે TRY કરીએ “,

 ત્યાં પણ ના ફાવ્યા ,

“શું કરીએ “?

હા પપ્પા એ કીધેલી વાત યાદ કરી ,

 એવી વાત થી તો શિયાળથી પુરી બચાવી હતી ને ,

હા તો જુના જમાના માં દાદા એ શું કરેલું ?

“YES... આજુબાજુ થી કાંકરા વીણી કુંજ માં નાખેલા ....”

કરી COPY -PASTE  ;

માટલા ની આજુબાજુ ના કાંકરા લીધા અને નાખ્યા માટલા માં;

  પણ આ શું ? આ તો કઈ કાંકરા થોડા હતા ?

આ તો ધૂળ ના ઢેફા હતા , પાણી ઉપર તો ના આવ્યું , ઓછું થયું અને ગંદુ થયું નફા નું .... હવે .

.. ફિકર નોટ  , બીજું માટલું તો હજુ હતું જ ;,

 

હવે શ્રીમાન કાગએ પોતા ની બુદ્ધિ દોડાવી , બુદ્ધિ સાથે સાથે નજર પણ દોડાવી ....

બસ સ્ટેન્ડ પાસે જ એક ગલ્લો હતો , તે બંધ હતો પણ ત્યાં આપણા શ્રીમાન કાગને  સોડા બોટલ ની ભૂંગળી ( આપણી STRAW દોસ્તો)  દેખાઈ ,

 

અને પછી શું આ તો ૨૧મી સદીના કાગડાભાઈ , લીધી STRAW એક છેડો માટલા માં અને બીજો ચાંચ માં ...એ ય ને મસ્તી થી  ગુંટક ગુંટક પાણી પીધું ને ગયા ઉડી ....

 

ક્યાં તો ?બીજી વાર્તા સાંભળવા ..

કેવી રીતે તો? કાનમાં WALKMAN ભરાવી ને ....

 

હાઆ આ  ભાઈ આ તો શ્રીમાન કાગ એ પણ ૨૧મી સદી ના ...

તો પછી  મોબાઈલયુગ ના મિસ્ટર કાગસ કેવા હશે ?

મળીશું NEXT TIME

 

 

 

મળીશું ને ?

 

Author: S patel Read More...

Maru nam mitesh chhe.hu gujrat ma rahu chhu.hal ma hu collage ma abhiyas karu chhu. Ghana varso ni vat chhe hu mara mama ne tiyar lagan ma gayo hato.tiya ni ek chhokri bahu gamti hati. Me aene propose kariyo ane 2 divs pachhi mane ha padi.aam amari love story chalti hati. 1 vars sudhi barabar chali.ame maliya, farva gaya. Pan thodok samay baad te bija chhokra jode love karava lagi.aam te mari shathe pan bijani sathe pan love chalavti hati. Aa vat eni bahene mane kari ane hu a eni na padi didhi. Aam aame ghano samay alag rahiya. Pan tiyar baad mara par phone tena ghana aavta hata pan me ene line n aapi. Aam chhele eni bahenna kehvathi hu teni sathe pachho volition. Tiyar baad pan amari love story pachhi chalu thai. Pan thodak samay baad hu ene Malva gayo pan ame malva gaya hata tiya ek chhokro aavine kaheva lagiyo k hu eni sathe bolu aam maru magaj satkiyu ane chhokri be lafo mariyo ane hu tiyathi tene gahre mukine aavto rahiyo. Ane hu a eni pachhi na padi. have tiyar baad te roj mane phone karti hati pan hu eni sathe vat karto na hato. Mari 12 board ni exam aapi tiyar baad eno phone aavto ane kehti k mitu have aavi bhul na karu. Tu mane maf kari pan tu mari sathe bol.mane tara vagar na chale.aam tene vat manine badhi bhulo maaf karine hu pachho boliyo. Ane eni sathe sharirik sabandh pan badhiya ane ghani var aavu kriyu. Parntu hal ma j ena phone khubaj. Busy. Batavta. Ene puchhto k kem taro phone busy batave. To mane kehti ke friend jode vat kru.hu aapan teni vat Mani.tiyar baad ek divs ena bija boyfriend no phone aaviyo ane ame malva nu gothviyu. Ane peli chhokri ne khabar na hati k ame 3 loko malvana chhe. Ae chhokri ne hu farva lai gayo ane pela chhokrane pan tiyaj bolaviyo. Ane hu a e chhokri khoob mari ane have kadi pan tari jode na bolu. Ane taro aa cheharo mane kadi pan na dekhadti aam kahi didhu.ane aa vat 20/10/2017 ni chhe. Aam ek bewffa chhokri e mari zindgi kharab kari nakhi. Temaj chhokra ne mate ekaj salah aapu chhu ke chhokrina lafda ma padta na. Hu mara experience na karne kahu chhu. Tamaru dhiyan potana career pan focus karjo Jay hind, jay gujrat

Author: Patel Mitesh Read More...

વિધિની વક્રતા

        બપોરનો સમય હતો, એટલે શાળાએથી વિધ્યાર્થીઓ છુટી રહ્યા હતા. એવામાં મયંક પણ શાળાએથી છુટી સીધો ઘરે પહોંચી, જમીને સીધો ટીવી જોવા બેસી ગયો. તેના પપ્પા હજી જમતા હતા. થોડીવાર ટીવી ચેનલ બદલાવ્યા કર્યા અને અંતે તેને મનગમતુ ચેનલ રાખી નિહાળવા લાગ્યો. મયંક દસમી ક્લાસ માં ભણતો હતો. તે પ્રથમ પરિક્ષામાં સામાન્ય માર્કસ સાથે પાસ થયો હતો અને તેના કારણે તેના પપ્પા થોડા ગુસ્સે પણ થયેલા . તે મયંક થોડા દિવસોમાં ભુલી ગયો હતો.

        મયંકના પપ્પા જમીને તેની સામે આવીને બેઠા અને કહેવા લાગ્યા;, મયંક ! તું આવું કરીશ તો બોર્ડની પરીક્ષામાં પાસ થઈ શકીશ નહી. પ્રથમ પરીક્ષામાં પણ સામાન્ય માર્કસ આવ્યા હતા. એટલે તું થોડી વધારે મહેનત  કર.

        આ સાંભળી મયંક બોલ્યો ,” અરે! પપ્પા! મારી સાથેના તો ઘણા બધાં નાપાસ થયા છે. તેનાથી તો હું સારો છુ. મયંકના મયંક સામે પપ્પા થોડી વાર જોઇ રહ્યા . જાણે કંઇક મનમાં આત્મજ્ઞાન પ્રાપ્ત કરતાં હોય તેમ વિચારવા લાગ્યાં. થોડીવાર પછી બોલ્યાં, “મયંક” તું પાસ થયો તે સારું પરંતુ અને બીજા સાથે તુલના કરવી એ સારી બાબત નથી?

        તો પપ્પા?!

        જે સારા સ્થાન પર છે તેની સાથે તુલના કરવી જોઇએ. ઊંચા સ્થાન પર પહોંચવાની તુલના.

        પણ પપ્પા ! હું મહેનત તો કરું જ છું ને?

        હા, તું મહેનત કરે છે પણ કરવી જોઇએ તેટલી નહિ; હા પેલાં તારા સપનાંનું શું?

        ડોક્ટર બનવાનુંને?

        હા , તે

        હું પહેલી પરીક્ષામાં પાસ થઇ ગયો હવે બોર્ડની  પરીક્ષામાં પાસ થઈ જઇશ. એટલે બસ.!

        નહિ, મયંક ! ખાલી પાસ થવાથી કશું નથી થતું, તારે વધારે સારા ટકા લાવવા પડશે. તો ડોક્ટર બની શકીશ.

        હા તો હું મહેનત કરીશ.

        ત્યાર  પછી પંદરેક દિવસ વિત્યા પરંતુ મયંકની મહેનતમાં કશું ફરક ન પડ્યો . એટલે તેના પપ્પાને ચિંતા થવા લાગી એક દિવસ બપોરનાં જ સમય હતો.

        મયંક ! તારા મિત્રો સાઇકલ લઇને સ્કૂલે જાય છે અને તું ચાલીને.

        હા પપ્પા તમે સાઇકલ લઇ આપો તો થાય ને?

        લઇ આપું, પરંતુ જો તું બોર્ડની પરીક્ષામાં 90% ટકા લાવે તો.

        મયંકને સાઇકલનો ખૂબ શોખ હતો. તે એક ઝાટ્કે ઊભો થઇ ગયો. પપ્પાની ગોદમાં જઇ બેસી ગયો. અને કહેવા લાગ્યો, “પપ્પા તો હું બોર્ડની પરીક્ષામાં 90% જરૂર લાવીશ  તમે સાઇકલ તૈયાર રાખજો.

        ત્યારપછી મયંક મહેનતમાં લાગી ગયો. અને સમય વિતતો ગયો . બોર્ડની પરીક્ષા આવી. ખૂબ જ ઉત્સાહથી મયંકે પરીક્ષા પૂર્ણ કરી. જોતજોતામાં મયંકને જે દિવસની રાહ  હતી તે દિવસ આવી ગયો મયંક સ્કૂલે રિઝલ્ટ લેવા ગયો. તેના પપ્પા પણ ઉમળકાભેર મયંકના રિઝલ્ટની રાહ જોઇ રહ્યા હતા. બપોરનો સમય થવા આવ્યો પણ મયંક ઘરે આવ્યો નહિ. તેના પપ્પાને ચિંતા થવા લાગી. કે મયંક હજી કેમ ન આવ્યો. તેના પપ્પા ઘરની બહાર રસ્તા પર નજર દોડાવી મયંકને જોવા લાગ્યા. એવામાં ફોનની ઘંટડી વાગી ફોન રીસીવ કર્યો . સામેથી કોઇ અજાણી વ્યક્તિ બોલતી હતી, “મિસ્ટરઅગ્રવાલ!

        યશ !

        તમારા  પુત્રનું એક્સિડન્ટ  થયું છે. તે expire થઇ ગયો છે. જલ્દી આવો. આ સાંભળી મયંકના પપ્પા દોડીને ભાગ્યા અથડાતા – ભટકાતા દોડતા જાય છે. તેના મનમંદિરમાં એક જ શબ્દ ગૂંજતો હતો .... Expire….Expire……Expire ………

        સ્થળ પર પહોંચી જુએ છે તો મયંક લોહીલુહાણ પડ્યો છે. તે Expire  થઇ ગયો. તેના પપ્પાએ મયંકને બાથમાં લઇ લીધો. અને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગ્યા.રડતાં રડતાં તેની નજર સામે ગઇ. જોયું તો તો મયંકનું રિઝ્લ્ટ પડ્યું હતું. લાંબો હાથ કરી રિઝલ્ટ લઇ જુએ છે; તો 99%................

 

લેખનકર્તા :‌ મેઘનાથી પરેશગર એસ. (શિક્ષક)

સરનામું : શ્રી ગાંગડી વાડી શાળા-૧,

મું: ગાંગડી, તા: કલ્યાણપુર, જિ: દેવભૂમિ દ્વારકા.

Author: Pareshgar Goswami Read More...

રામપુર નામનું એક ગામ હતું. ગામમાં એક પટેલ રહે. નામ તેમનું પુંજા પટેલ. શરીરનો બાંધો મધ્યમ કક્ષાનો. એકવાર તેમની ભેંસે પાડીને જન્મ આપ્યો. સરસ મજાની પાડી નાની અને નમણી. પટેલને પાડી વહાલી-વહાલી લાગે.

ગામને છેવાડે પુંજા પટેલનું ઘર અને ગામની નજીકમાં જ જંગલ. ઘણીવાર દીપડા જેવા હિંસક પ્રાણી ગામમાં ઘૂસે અને પાડી જેવા નાનાં પ્રાણીઓને ઉઠાવી જાય.

હિંસક પ્રાણીઓનો ભય પટેલને સતાવે. રખેને કોઈ દીપડો આવીને પાડીને ઉઠાવી જાય તો ? !..તેથી પટેલ પાડીને ખભે બેસાડીને, રોજ રાત્રે મેડા ઉપર ચઢાવી દે. પટેલનો આ નિત્યક્રમ બની ગયો.

છ મહિના વીતી ગયા. પાડી તો ખાસ્સી મોટી થઈ ગઈ. છતાં પટેલ પહેલાંની જેમ જ સરળતાથી તેને મેડે ચઢાવી દે. એકવાર પટેલના ઘેર તેમના મિત્ર આવ્યા. નામ ભીમજી પટેલ. ભીમ જેવા તગડા, અને બળનું ભારે અભિમાન.

પુંજા પટેલે વિચાર્યું,’ આજે ભીમજીનું અભિમાન ઉતારું.’ તેમણે ભીમજીને પડકાર ફેંક્યો, ‘બોલ ભીમજી ! મારી પાડી તું મેડે ચડાવી દે તો રૂ।. 

૫૦૦નું ઈનામ !’ ભીમજી તરત તૈયાર થયો. સઘળું જોર કરી તેણે પાડી ખભે તો ચઢાવી, પણ પહેલું પગથિયું ચઢતાં ‘ધડામ’ કરતો નીચે પછડાયો.

ભીમજી માંડ-માંડ ઊભો થયો. પુંજા પટેલ કહે, ‘ભીમજી ! જો હવે હું પ્રયત્ન કરું છું.’ પુંજા પટેલને રોજનો મહાવરો. તેમણે પાડીને ખભે બેસાડ અને સડસડાટ મેડે ચઢી ગયા. ભીમજી ફાટી આંખે જોઈ રહ્યો. પછી પુંજા પટેલે ભીમજીને માંડીને વાત કરી. અને સમજાવ્યું કે, ‘કામ ગમે 

તેટલું અઘરું હોય, પણ તેને સતત-નિયમિત કરવા રહો તો સરળ થઈ જાય છે.’

 

Author: Gurjar Upendra Read More...

ભગવાન ગણેશજીની પ્રતિમાઓ પૂજા મંડપોમાં થઈ રહી છે. ગણેશજીની સાથે તેમના વાહનની પણ પૂજા થઈ રહી છે. આનું કારણ છે કે પરથી ભક્તોનાં ઘર સુધી લાવનાર તેમનું વાહન છે. ગણેશજીએ પોતાના વાહન મૂષકની શા માટે પસંદગી કરી આ વિષયમાં ઘણી કથાઓ મળે છે. એક કથા પ્રમાણે ગજમુખાસુર નામના એક અસુર સાથે ગજાનંદને યુદ્ધ કરવું પડ્યું હતું. ગજમુખાસુરને એવું વરદાન મળેલું હતું કે તે કોઈ અસ્ત્રથી ન મરી શકે.

ગણેશજીએ આને મારવા માટે પોતાનો એક દાંત તોડ્યો અને ગજમુખાસુર પર ઘા કર્યો. ગજમુખાસુર આનાથી ભયભીત થયો અને મૂષક (ઉંદર) બનીને દોડવા લાગ્યો. ગણપતિએ મૂષક બનેલા ગજમુખાસુરને પોતાના પાશમાં બાંધી દીધો. ગજમુખાસુર ગણેશજીની માફી માગવા લાગ્યો. ગણેશજીએ ગજમુખાસુરને પોતાનું વાહન બનાવીને જીવનદાન આપ્યું.

વધુ એક કથાનો ઉલ્લેખ ગણેશ પુરાણમાં મળી આવે છે. જે પ્રમાણે દ્વાપર યુગમાં એક બળવાન મૂષક પરાશરના આશ્રમમાં આવીને મહર્ષિ પરાશરને ખૂબ દુખી કરતો. ઉત્પાતિ મૂષકે મહર્ષિ આશ્રમની માટીનાં વાસણો તોડી નાંખ્યા હતા, તેમજ આશ્રમમાં રાખેલું અનાજ નષ્ટ કરી દીધું. ઋષિઓનાં વસ્ત્રો અને ગ્રંથોને કતરી નાંખ્યા હતાં.

મહર્ષિ પરાશર મૂષકના આ કૃત્યથી ખૂબ દુખી થઈને ગણપતિની શરણમાં ગયા. ગણેશજી મહર્ષિ પરાશરની વિનંતિથી પ્રસન્ન થઈને ઉત્પાત કરી રહેલા મૂષકને પકડવા માટે પોતાનો પાશ નાંખ્યો. પાશે મૂષકનો પીછો કરીને પાતાળ લોક ગયો અને તેને બાંધીને ગણપતિ સમક્ષ રજૂ કર્યો.


ગણપતિને સામે જોઈને તેમની સ્તુતિ કરવા લાગ્યો. ગણેશજીએ કહ્યું કે તમે મહર્ષિ પરાશરને ખૂબ રંજાડ્યા છે, પરંતુ હવે તમે મારી શરણમાં છો જેથી તમને ઈચ્છો તે માંગી લો. ગણેશજીના આવા વચન સાંભળીને મૂષકને અભિમાન થયું. તેને કહ્યું કે મારે તમારી પાસેથી કાઈ નથી જોઈતું. જો તમારે મારી પાસેથી કશું માગવું હોય તો માંગી લો. ગણેશજી સ્મિત કરીને મૂષકને કહ્યું કે તમે મારું વાહન બની જાઓ.

પોતાના અભિમાનને લીધે મૂષક ગણેશજીનું વાહન બની ગયો. પરંતુ જેવા ગણેશજી પર બેઠા કે ગણેશજીના વજનથી તેઓ દબાવવા લાગ્યા. મૂષકે ગણેશજીને કહ્યું કે પ્રભુ હું તમારા વજનથી દબાઈ રહ્યો છું. પોતાના વાહનની વિનંતિ સાંભલીને ગણપતિએ પોતાના ભાર ઓછો કરી લીધો. બાદમાં મૂષક ગણેશજીનું વાહન બનીને તેમની સેવામાં લાગી ગયા.

ગણેશ પુરાણમાં એવું પણ વર્ણન કરાયું છે કે દરેક યુગમાં ગણેશજીનું વાહન બદલાતું રહે છે. સતયુગમાં ગણેશજીનું વાહન સિંહ છે. ત્રેતા યુગમાં ગણેશજીનું વાહન મયુર છે અને વર્તમાન યુગમાં એટલે કે કળિયુગમાં તેમનું વાહન ઘોડો છે. 

Author: Gurjar Upendra Read More...

 

એક નદીને તીરે ધૌમ્ય ઋષિનો આશ્રમ. આશ્રમમાં અનેક શિષ્યો. શિષ્યાઓ પણ ખરી. કોઈ પાસેના ગામથી નો કોઈ દૂરના ગામથી એમ બધાં ભણવા આવેલાં. ગુરુ એમને વેદ ભણાવે, પુરાણ ભણાવે, બધાં શાસ્ત્રો ભણાવે.
 
સવાર થાય ને આશ્રમ વેદોના મંત્રોના અવાજથી ગાજી ઊઠે. હોમ-હવનના અગ્નિનો પવિત્ર ધુમાડો આકાશમાં ચધવા લાગે. કોઈ શિષ્ય શાસ્ત્રના મંત્રો બોલતો હોય તો કોઈ આશ્રમના કામમાં મદદમાં લાગી ગયો હોય. કોઈ ઝાડને પાણી પાતો હોય, કોઈ ફૂલો વીણતો હોય, ને કોઈ ગાય દોહતો હોય. કોઈ ધ્યાનમાં ડૂબેલો હોય ને કોઈ ઝાડની ડાળી પર ભીનાં વલ્કલ સૂકવતો હોય. કોઈ શિષ્યા આશ્રમના હરણની દેખભાળ કરતી હોય. ઋષિ શિષ્યો જોડે ઊભા રહી અસ્ત્રશસ્ત્ર પણ શીખવે અને વિદ્યા પણ આપે. ઋષિપત્ની હરણાંને ધરો ને દાભ ખવરાવતાં હોય.
 
ભણવા આવેલા શિષ્યોમાંના એકનું નામ આરુણિ. આશ્રમમાં દાખલ થયો ત્યારથી ગુરુ માટે એને ભારે આદર. ગુરુ માટે સ્નાનના જળની વ્યવસ્થા કરવી, તેમની પથારી કરવી, તેમના ચરણ તળાંસવા, તેમને હોમની તૈયારીમાં મદદ કરવી એમ બધાં કામ તે ઉમંગથી કરે. ગુરુની સેવામાંથી વખત બચે તેમાં તે ગુરુભાઇઓને પણ ઉપયોગી થાય : કોઈની ઓરડી વાળી આપે, કોઈ માંદાની પથારી કરી આપે, કોઈ થાકેલાના ક્યારા સીંચી આપે, કોઈનું વલ્કલ સાંધી આપે.
 
ગુરુની પણ આરુણિ તરફ મીઠી નજર. એની પૂરી સારસંભાળ લે.
 
એક સવારે સંધ્યા અને હવન કરી બધા શિષ્યો ગુરુને પ્રણામ કરવા આવ્યા. ગુરુએ જોયું કે એમાં આરુણિ ન હતો. આકાશ વાદળથી ઘેરાયેલું હતું. વીજળી કાટકા લેતી હતી. પવન જોરથી ફૂંકાતો હતો. મેઘની ભારે ગર્જના થતી હતી.
 
એમને યાદ આવ્યું : "ગઈ કાલે સાંજે આવું જ વાતાવરણ જામ્યું હતું ને વરસાદ થયો હતો. બધા આગળ હું બોલ્યો હતો ખરો કે આ વરસાદનાં પાણી આપણા ખેતરની પાળ તોડી ન નાખે તો સારું. આરુણિ ત્યાં તો નહિ ગયો હોય? વરસાદ તો આખી રાત પડ્યા કર્યો છે."
 
એમણે બીજા શિષ્યોને પૂછ્યું, "તમે કોઈએ આરુણિને જોયો?"
 
શિષ્યોએ કહ્યું, "ગુરુજી! ગઈ કાલ સાંજ પછી એ દેખાયો નથી."
 
ત્યાં તો વરસાદ તૂટી પડ્યો.
 
આવા વરસાદમાં આરુણિ ત્યાં રહે તો એને કેટલું બધું સહન કરવું પડે !
 
બે શિષ્યોને સાથે લઈ ગુરુ આરુણિને શોધવા નીકળી પડ્યા. "ઓ આરુણિ !", "ઓ આરુણિ !" એવી બૂમો પાડતા તેઓ આશ્રમથી ઘણે ડાંગરના ક્યારડા હતા ત્યાં આવી પહોંચ્યા.
 
ક્યારડા પાસે ઊભા રહી ચારે તરફ નજર કરી. કોઈ દેખાયું નહિ.
 
ગુરુએ ફરીથી મોર્‍એથી બૂમો મારી, "બેટા આરુણિ !, બેટા આરુણિ !"
 
ત્યાં તો દૂરથી અવાજ આવ્યો, "ગુરુદેવ ! હું અહીં છું. આ ઓતરાદી પાળ તરફ આવો."
 
ધૌમ્ય અને શિષ્યો ઓતરાદી પાળ તરફ દોડી ગયા.
 
ધૌમ્યે નજર કરી તો આરુણિ ક્યારડાના અંદરના ભાગમાં પાળની આડો પડેલો હતો.
 
આરિણુ બોલ્યો, "ના ગુરુદેવ ! ઊભો નહિ થાઉં, એમ કરું તો આ ક્યારડાનું બધું પાણી વહી જાય. પાળમાં આ જગ્યાએ કાણું પડેલું છે. તે કાણા આડું મેં મારું શરીર ગોઠવ્યું છે. કાણું પુરાય પછી જ મારાથી ઉઠાય."
 
ઋષિએ શંખ ફૂંક્યો. આશ્રમમાંથી ઘણા શિષ્યો દોડી આવ્યા. ચોમેરથી માટી પથરા વગેરે લાવીને તેમણે કાણું પૂરી દીધું.
 
કાણું પુરાયું એટલે હાડમાંસના જીવતા પાળા સમા આરુણિને ધૌમ્યે આજ્ઞા કરી, "આરુણિ ! ઊભો થા."
આરુણિ ઊભો થયો, ગુરુના પગમાં પડ્યો અને બોલ્યો, "ગુરુજી ! મારી કથની કહું?"
 
ગુરુએ કહ્યું, "કહે, વત્સ !"
 
આરુણિ બોલ્યો, "ગુરુદેવ ! કાલે સાંજે હું એકલો ફરતો-ફરતો ડાંગરના ક્યારડા પાસે આવ્યો હતો. મેં જોયું તો ક્યારડાની આ પાળમાં કાણું પડેલું હતું અને તેમાંથી પાણી વહી જતું હતું. તમે અમને કહ્યું હતું કે, 'આજે વરસાદ જેરદાર છે. એનું પાણી આપણા ખેતરની પાળ તોડી ન નાખે તો સારુ. પાળ તૂટી જશે અને પાણી વહી જશે તો ડાંગર નહિ પાકે.' મેં ક્યારડામાંથી માટી લઈને કાણું પૂરવા મથી જોયું. કાણું તો મોટું થવા લાગ્યું. પાણી વધારે ને વધારે વધી જવા લાગ્યું. આશ્રમમાં ખબર આપવા આવું ને બીજાને મદદે બોલાવું એટલામાં તો બધું જ પાણી વહી જાય. એટલે હું કાણા આડે સૂઈ ગયો ને પાણી વહી જતું અટકી ગયું. રાત આખી વરસાદ પડ્યા કર્યો એટલે ન અવાયું. મને માફ કરો."
 
ઋષિ બોલ્યા, "વત્સ ! માત્ર ક્ષમા આપું કે તારા કાર્યની પ્રશંસા કરું?"
 
આરુણિના ચકેરા ઉપર ક્ષોભની લાગણી ઊપસી આવી.
 
ધૌમ્યનો ચકેરો પ્રસન્નતાથી ખીલી ઊઠ્યો.
 
આરુણિના આ કાર્યથી ધૌમ્ય ખૂબ ખુશ થયા અને બોલ્યા, "વત્સ, ભારે વસમી પીડા સહન કરી તેં ! મારા તને આશીર્વાદ છે. તારા મોં ઉપર હું વેદોનો અને શાસ્ત્રોનો પ્રકાશ દેખું છું. તારી વિદ્યા સફળ થાઓ. હવે તારો વિદ્યાભ્યાસ પૂરો થયો. તું મનફાવે ત્યારે ઘેર જઈ શકે છે."
 
ગુરુ અને શિષ્યો ઋષિને લઈ આશ્રમમાં પાછા ફર્યા. સૌએ આરુણિની ભારે પ્રશંસા કરી.
 
બીજા દિવસે ગુરુએ હાથમાં વિદ્યાના ગ્રંથો લીધા ને આરુણિને વિદાય અર્થે તેડ્યો. આરુણિએ ગુરુચરણે ઝૂકીને એમની ચરણરજ લઈને આશ્રમની વિદાય લીધી.
 
આરુણિને બધી વિદ્યા આવડી ગઈ. આશ્રમથી ઘેર આવ્યા પછી એ ઉદ્દાલક નામે ઓળખાયો. ઉદ્દાલક એટલે પાણીનો બંધ.
 
આ ઉદ્દાલકને પછી ગુરુના આશીર્વાદથી જ્ઞાન અને સુખ પ્રાપ્ત થયાં. સમર્થ જ્ઞાની તરીકે ઉદ્દાલક ઉર્ફે આરુણિનું નામ પંકાઈ ગયું.
 

Author: Gurjar Upendra Read More...

Most Viewed Stories

Most Viewed Author