Stories

Add Your Entry

એક હતા પોપટભાઈ. આંબાના ઝાડ પર રહે, કાચી કેરી ખાય, મીઠું પાણી પીવે અને મઝા કરે. એક વાર એમના આંબાના ઝાડની નીચે સસલાંઓનું એક ટોળું રહેવા આવ્યું. પોપટભાઈ તો ખુશ થઇ ગયા. પોપટભાઈ વિચારે, “અરે વાહ! કેટલાં બધાં સસલાં અહીં રહેવા આવ્યાં છે. હવે તો મઝા આવશે એમની સાથે રમવાની.” સસલાં રોજ સવારે ચારો ચરવા જાય અને સાંજે પાછાં આવે. પછી એ બધા જ સસલાંઓ ભેગા થઈને ક્રિકેટ રમે. સસલાંઓને મઝાથી ક્રિકેટ રમતાં જોઈ પોપટભાઈને પણ ખૂબ મન થાય, ક્રિકેટ રમવાનું.

એક દિવસ હિંમત કરી પોપટભાઈ સસલાઓના સુકાની (કેપ્ટન) સસ્સારાણા પાસે ગયા. પોપટભાઈ કહે, “સસ્સારાણા, મને પણ રમાડોને ક્રિકેટ તમારી સાથે! મને પણ ક્રિકેટ રમવાનું ખૂબ મન થાય છે.”સસ્સારાણાએ વિચાર કર્યો. પછી એકદમ બધા સસલાંઓને ભેગા કરીને કહ્યું, “અરે જુઓ ભાઈબંધો. આ પોપટભાઈને ક્રિકેટ રમવું છે!” અને બધા સસલાં ભેગાં થઇ ગયાં અને પેટ પકડીને હસવાં લાગ્યાં. પોપટભાઈ તો બિચારા ઉદાસ થઇ ગયા. સસલાં આટલેથી ન અટક્યાં, એ તો ગીત ગાવા લાગ્યાં.
“પોપટની ચાંચ કેવી છે? વાંકી છે….
પોપટનું પેટ કેવું છે? મોટું છે…
પોપટ ના પગ કેવાં છે? નાના છે …
આવા પોપટને ક્રિકેટ રમાડાય? ન રમાડાય…..”

આવું સાંભળીને પોપટભાઈ બિચારા ઉદાસ થઈને પાછા એમના માળામાં જતા રહ્યા. પોપટભાઈ ના માં એ પોપટભાઈ ને કહ્યું, “કંઈ વાંધો નહિ બેટા. એમ ઉદાસ ન થતો. એ લોકો ક્રિકેટ રમે ત્યારે તું બીજું કંઈ રમજે.” એમ કહીને તેમણે પોપટભાઈ ને એક સરસ કાચી કેરી ખવડાવી અને પોપટભાઈ તો સૂઈ ગયા. પછી તો સસલાં રોજ ક્રિકેટ રમે અને મજા કરે અને પોપટભાઈ બિચારા એમના માળામાં બેઠા બેઠા એમને રમતા જુવે અને વિચારે, “મને પણ ક્રિકેટ રમવા મળે તો કેવું સારું!”

એક દિવસ નજીકમાં એક વાંદરાઓની ટીમ આવી. વાંદરાઓનો સરદાર સસ્સારાણા પાસે આવ્યો અને કહે, “સસલાઓ, અમારે તમારી સાથે એક ક્રિકેટ મેચ રમવી છે. તમારે રમવું છે?” સસ્સારાણાએ વિચાર કર્યો અને કહ્યું, “ચાલો. ચોક્કસ રમીએ.” પછી એમણે ક્રિકેટની મેચ શરૂ કરી. અને વાંદરાઓએ તો એવી બેટીંગ કરી, એવી બેટીંગ કરી કે સસલાં તો સાવ નિરાશ થઇ ગયાં. સસલાં બિચારા કેટલી મહેનત કરીને બોલ નાખે અને વાંદરાઓનાં બેટ્સમેન એવા મોટા મોટા છગ્ગા મારે, એવા મોટા મોટા છગ્ગા મારે કે સસલાં તો સાવ મૂંઝાઈ ગયાં અને હારી ગયાં. વાંદરાઓ તો જીતી ગયા એટલે કુદી કુદીને ગાવા લાગ્યા, “સસલાં તો ભાઈ કાચાં છે. એમને રમતા આવડે નહિ. કાચાં સસલાં હારી ગયાં, હારી ગયાં હારી ગયાં!” સસલાં બિચારા નિરાશ થઈને ઘરે જતાં રહ્યાં. પોપટભાઈ આંબા ડાળે બેઠા બેઠા આ બધું જ જોતા હતા. બીજા દિવસે ફરી વાંદરાઓનો સરદાર સસ્સારાણા પાસે આવ્યો. સસ્સારાણાને કહે, “સસ્સારાણા, આજે ફરી ક્રિકેટની મેચ રમવી છે?” સસ્સારાણાને થયું કે જો ફરી એમની સાથે રમીશું તો પાછા હારી જઈશું. એટલે સસ્સારાણા કહે, “ના ના. આજે નથી રમવું. આજે અમારે કંઈ કામ છે.” આ સાંભળીને બધા વાંદરાઓ પાછા ભેગા થઈને ગાવા લાગ્યા, “ડરપોક સસલાં ડરી ગયાં, ડરી ગયાં, ડરી ગયાં! ડરપોક સસલા ડરી ગયાંડરી ગયાંડરી ગયાં!” એટલે સસ્સારાણા કહે, “સારું સારું, ચાલો ક્રિકેટ રમીએ.” એમ એ લોકો ફરી ક્રિકેટ રમવા લાગ્યા. ફરી બિચારા સસલાં દોડી દોડીને બોલ નાખે અને વાંદરા, એ મોટા મોટા છગ્ગા મારે, એ મોટા મોટા છગ્ગા મારે! સસલાં બિચારા ફરી હારી ગયાં અને વાંદરા ફરી ગીત ગાવા લાગ્યા, “સસલાં તો ભાઈ કાચાં છે. એમને રમતાં આવડે નહિ. કાચાં સસલાં હારી ગયાં, હારી ગયાંહારી ગયાં!” સસલાં બિચારા ફરી નિરાશ થઈને ઘરે ગયાં.

હવે સસલાં બિચારા ચિંતા કરે અને વિચારે, “કાલે પાછા વાંદરા આવશે, આપણને હરાવશે અને પછી આપણી મજાક ઉડાવશે. આપણને કોણ આમાંથી બચાવે?” ત્યાં પાછળથી એક અવાજ આવ્યો, “હું તમને મદદ કરું? મારી પાસે એક યુક્તિ છે.” સસલાંઓએ પાછળ વળીને જોયું તો કોણ? પોપટભાઈ! સસ્સારાણા ઉભા થઈને બોલ્યા, “અલ્યા પોપટ! તને અમે આટલો ચીડવ્યો, અમારી સાથે ક્યારેય રમાડ્યો નહિ, તારી ઠેકડી ઉડાવી, અને છતાય તું અમારી મદદ કરવા આવ્યો છે? અને અમારી વળી તું શું મદદ કરશે? જોતો નથી, વાંદરા કેટલા શક્તિશાળી છે? કેવાં મોટા મોટા છગ્ગા મારે છે?” પોપટભાઈ કહે, “હા. પણ તમે મારા આંબાના ઝાડની નીચે રહો છો. એટલે મારા પાડોશી કહેવાઓ. એટલે મારે તમને મદદ કરવી જોઈએ. તમે મને એક તક આપો. અને જુઓ હું વાંદરાઓ સામે કેવું રમું છું?” સસ્સારાણાને થયું, “આમેય વાંદરાઓ સામે આપણી કોઈ તરકીબ ચાલતી નથી. તો પછી ભલે પોપટભાઈ પણ પ્રયત્ન કરે.” એમ કહીને એમણે તો પોપટભાઈ ને પણ રમવા આવવાની હા પાડી.
ત્રીજે દિવસે વાંદરાઓ પાછા આવ્યા. સસ્સારાણા ને કહે, “અરે ઓ સસ્સારાણા, રમવું છે કે ડરી ગયા?” સસ્સારાણા કહે, “અરે ના ના વાંદરાભાઈ ચાલો રમીએ.” ફરીથી વાંદરાઓ બેટીંગ કરવા આવ્યા. સસ્સારાણા જાતે જ બોલિંગ કરવા આવ્યાં. સસ્સારાણાએ તો ખૂબ જોર કરીને એક બોલ નાખ્યો. વાંદરાના સરદારે કચકચાવી ને ઉંચ્ચો ફટકો માર્યો. પણ ત્યાં તો શું કૌતુક થયું! બધાએ જોયું તો પોપટભાઈએ ઉંચ્ચા ઉડીને એમની પાંખોમાં બોલ પકડી લીધો હતો. બધા સસલા કુદવા લાગ્યા, “વાંદરાનો સરદાર આઉટ થઇ ગયો, આઉટ થઇ ગયો!” પછી તો વાંદરા જ્યાં ફટકો મારે ત્યાં પોપટભાઈ એમની પાંખથી બોલ રોકી લે. અને વાંદરા ઉંચ્ચા છગ્ગા મારવા જાય તો પોપટભાઈ ઉડીને એમની પાંખમાં કેચ કરી લે. એમને એમ વાંદરાઓની ટીમ તો થોડી વારમાં આઉટ થઇ ગઈ અને સસલાઓની ટીમ આરામથી મેચ જીતી ગઈ. અને પછી પોપટભાઈ અને બધા સસલાઓ ગાવા લાગ્યા, “ફૂલણજી વાંદરા હારી ગયા, હારી ગયા, હારી ગયા!”

પછી સસ્સારાણાએ પોપટભાઈ ની માફી માંગી અને કહ્યું, “આજ પછી અમે ક્યારેય તમારી મજાક નહિ કરીએ. અમારી ભૂલ થઇ ગઈ. હવે આપણે બધાં સાથે મળીને ક્રિકેટ રમીશું અને ખૂબ મઝા કરીશું.” અને આમ પછી પોપટભાઈ અને સસલાં હંમેશા કાચી કેરી ખાઈ, ક્રિકેટ રમી, મીઠું પાણી પી ને ખૂબ મઝાથી સાથે રહ્યાં. ખાધું, પીધુંને રાજ કર્યું.

વાર્તાકાર – કંદર્પ મહેતા ,  ચિત્રકાર – ધ્વનિ મહેતા

Author: Gurjar Upendra Read More...

દ્રોણાચાર્યે કૌરવા તથા પાંડવોને ધનુર્વિદ્યા અને અનેક પ્રકારની શસ્ત્રવિદ્યામાં પારંગત કરવા માડ્યા ત્યારે કેટલાક બીજા રાજાઓ અને રાજ પુત્રો એમની પાસે અસ્ત્ર-શસ્ત્ર વિદ્યા શિખવા માટે આવવા માડ્યા. વૃષ્ણીઓ અધકો અને કર્ણે પણ એમની પાસે આવીને વિદ્યા શીખી.

અર્જુન ધનુરવિદ્યાનુ વધુમા વધુ જ્ઞાન મેળવવા હંમેશા પાસે જ રહેતો હતો તે તેમનો લાડલો શિષ્ય હતો. દ્રોણાચાર્ય પોતે પણ તેનુ વિશેષ ધ્યાન રાખતા. અર્જુનની ગુરુભકિત્ અને તેની શ્રધ્ધા અને તેની વિદ્યા થી પ્રસન્ન થઈને તેમને વચન આપ્યુ કે તે એ વાતનો ખ્યાલ રાખશે કે આ ધરતી પર તેના જેવો કોઈ બાણવીર નહિ બને.

નિષાદરાજ હિરણ્યધનુનો પુત્ર એક્લ્વ્ય પણ તેમની પાસે શિક્ષા લેવા માંગતો હતો પણ દ્રોણાચાર્યે કહ્યુ કે ' મારી પાસે બધા રાજકુમારો જ આવે છે અને તુ એક ભીલપુત્ર છે. તને શીખવાડુ તો રાજકુમારો નારાજ થશે, એટલે તુ મારો શિષ્ય નહિ બની શકે.

પરંતુ એકલવ્ય નિરાશ ન થયો. એણે દ્રોણાચાર્યને વંદી, મનોમન તેમને ગુરુ માની ત્યાંથી પ્રયાણ કર્યુ. પછી જંગલમાં જઈને એમની માટીની મૂર્તિ બનાવી, અને એમની આગળ ધનુરવિદ્યા શિખવાની શરુ કરી. ગુરુએ શિષ્યનો સ્વીકાર ન કર્યો તો શુ થયુ શિષ્યે તો તેમને ગુરુ માની લીધા હતાને? જેથી કરીને એની ભાવનાનો વિજ્ય થયો.અને એની સફળતાનો માર્ગ મોક્ળો થયો.

એકવાર ગુરુની આજ્ઞાથી કૌરવો અને પાંડવો શિકાર માટે રથમાં બેસીને વનમા જતા હતા ત્યારે તેમણે શિકાર કરવાના સાધન અને કૂતરા સાથે ફરતા કોઈ માનવને જોયો. કૂતરો જંગલના રસ્તે એકલો આગળ વઘીને ધનુર્વિદ્યાના પ્રયોગો કરતા એકલવ્ય પાસે પહોચી ગયો.

જટાધારી એકલવ્યને જોઈને તે ભસવા માંડ્યો, એટલે એકલવ્યે તેને ભસતો બંધ કરવા માટે એના મુખમાં કુશળતાપૂર્વક સાતબાણ માર્યા.એ બાણ થી કૂતરો મર્યો પણ નહિ કે ઘાયલ પણ ના થયો. બસ મૂગો બની ગયો. એવી જ અવસ્થામાં એ પાંડવો પાસે આવીને ઉભો રહ્યો ત્યારે પાંડવો તેને જોઈને આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા. એમની બુધ્ધિ કે સમજ શકિત કાઈ કામ ન કરી શકી. આવી કુશળવિદ્યા તેમણે ક્યાંય જોઈ નહોતી કે એની કલ્પના પણ નહોતી કરી.

તે આતુરતાપૂર્વક એ શૂરવીર્ ને જોવા વનની અંદર ગયા. પણ એકલવ્યનુ બાહ્યરુપ બદલાઈ ગયુ હોવાથી તેને ઓળખી શક્યા નહિ. એકલવ્યે પોતાની ઓળખાણ આપતા જણાવ્યુ કે ' હું હિરણ્ય ધનુનો પુત્ર અને દ્રોળાચાર્યનો શિષ્ય છું.

તેનો પરિચય પામીને તેની પ્રશંસા કરતા-કરતા તેઓ ગુરુ પાસે ગયા અને બધી વાત કરી. દ્રોળાચાર્યને ધણું આશ્ચર્ય થયુ કે 'મારો એક પણ શિષ્ય આટલો નિપુણ નથી તો પછી આ કોણ છે જેને હું નથી શિખવાડ્યુ છતાંય તે મારો શિષ્ય છે. જ્યારે તેમણે અર્જુનની સામે જોયુ તો એના ચેહરાના ઈર્ષાના ભાવને જોઈને એના મનની વાત સમજી ગયા. તેમણે મનોમન કશુ વિચાર્યુ અને તે અર્જુનને લઈને એકલવ્ય પાસે ગયા.

એકલવ્ય તેમણે ઓળખીને એમના ચરણોમાં પડીને એમનુ વિધિપૂર્વક પૂજન કર્યુ.તેને હાથ જોડીને પોતાની શિષ્ય તરીકે ઓળખાણ આપી, એટલે દ્રોણાચાર્યે કહ્યુ kકે તે મારી મરજી વગર મને ગુરુ બનાવીને વિદ્યાતો મેળવી લીધી તો હવે ગુરુદક્ષિણા પણ આપવી પડશે.એકલવ્યે ગુરુદક્ષિણામાં સર્વ કાંઈ સમર્પિત કરવાની તૈયારી બતાવી. દ્રોણાચાર્યતો અર્જુન પ્રતિ શિષ્ય પ્રેમમાં પોતાની મહાનતા પણ ભૂલી ગયા હતા અને તેમણે પોતાની મહાનતાને ન શોભે તેવી માંગણી કરી અને એકલવ્ય પાસે જમણા હાથનો અંગૂઠો માંગી લીધો જમણાં હાથનો અંગૂઠો એટલે ધનુર્વિદ્યાની જીવાદોરી, એના વગર આ વિદ્યાની કલ્પના કરી જ ના શકાય.

એકલવ્ય અગર ઈચ્છા રાખતતો એ ના પાડી શકતો હતો, પણ તેને પોતાના વિદ્યાની લાજ રાખીને તરતજ પોતાના જમણા હાથનો અંગૂઠો કાપી આપીને સાચા શિષ્યની ઓળખાણ આપી અને પોતાની સમર્પણભાવના ને કારણે અમર બન્યો.

Author: Gurjar Upendra Read More...

ભગવાન સ્વામિનારાયણનો જન્મ છપૈયામાં થયો હતો.

Author: Vikas Patel Read More...

રામપુર નામનું એક ગામ હતું. ગામમાં એક પટેલ રહે. નામ તેમનું પુંજા પટેલ. શરીરનો બાંધો મધ્યમ કક્ષાનો. એકવાર તેમની ભેંસે પાડીને જન્મ આપ્યો. સરસ મજાની પાડી નાની અને નમણી. પટેલને પાડી વહાલી-વહાલી લાગે.

ગામને છેવાડે પુંજા પટેલનું ઘર અને ગામની નજીકમાં જ જંગલ. ઘણીવાર દીપડા જેવા હિંસક પ્રાણી ગામમાં ઘૂસે અને પાડી જેવા નાનાં પ્રાણીઓને ઉઠાવી જાય.

 હિંસક પ્રાણીઓનો ભય પટેલને સતાવે. રખેને કોઈ દીપડો આવીને પાડીને ઉઠાવી જાય તો ? !..તેથી પટેલ પાડીને ખભે બેસાડીને, રોજ રાત્રે મેડા ઉપર ચઢાવી દે. પટેલનો આ નિત્યક્રમ બની ગયો.

 છ મહિના વીતી ગયા. પાડી તો ખાસ્સી મોટી થઈ ગઈ. છતાં પટેલ પહેલાંની જેમ જ સરળતાથી તેને મેડે ચઢાવી દે. એકવાર પટેલના ઘેર તેમના મિત્ર આવ્યા. નામ ભીમજી પટેલ. ભીમ જેવા તગડા, અને બળનું ભારે અભિમાન.

પુંજા પટેલે વિચાર્યું,’ આજે ભીમજીનું અભિમાન ઉતારું.’ તેમણે ભીમજીને પડકાર ફેંક્યો, ‘બોલ ભીમજી ! મારી પાડી તું મેડે ચડાવી દે તો રૂ।. ૫૦૦નું ઈનામ !’ ભીમજી તરત તૈયાર થયો. સઘળું જોર કરી તેણે પાડી ખભે તો ચઢાવી, પણ પહેલું પગથિયું ચઢતાં ‘ધડામ’ કરતો નીચે પછડાયો.

 ભીમજી માંડ-માંડ ઊભો થયો. પુંજા પટેલ કહે, ‘ભીમજી ! જો હવે હું પ્રયત્ન કરું છું.’ પુંજા પટેલને રોજનો મહાવરો. તેમણે પાડીને ખભે બેસાડી અને સડસડાટ મેડે ચઢી ગયા. ભીમજી ફાટી આંખે જોઈ રહ્યો. પછી પુંજા પટેલે ભીમજીને માંડીને વાત કરી. અને સમજાવ્યું કે, ‘કામ ગમે તેટલું અઘરું હોય, પણ તેને સતત-નિયમિત કરવા રહો તો સરળ થઈ જાય છે.’

Author: Gurjar Upendra Read More...

“એક વાર કેટલાક છોકરાઓએ વિચાર કર્યો કે આજે જરી મુલ્લાંને બનાવીએ.
     તેમણે મુલ્લાંની પાસે આવી કહ્યું : ‘પેલા ઝાડ પર પંખીનો માળો છે તે અમને ઉતારી આપો ! અમારાથી ઉપર ચડાતું નથી !’
     બાળકોનું કામ સમજી મુલ્લાંએ હા પાડી. તેમણે ઝાડ પર ચડવા માટે જોડા ઉતર્યા. એટલામાં તેમને વિચાર આવ્યો કે છોકરાએ મનમાં કઈ તોફાન કરવા ધાર્યું હશે તો ? છોકરાનું ભલું પુંછવું !
     એટલે તેમણે જોડા ઉઠાવી પોતાની કમરે બાંધી લીધા.
     છોકરાઓએ કહ્યું : ચાચા, આ શું કરો છો ? શું અમે તમારા જોડા નહિ સાચવીએ ?’
     મુલ્લાંએ કહ્યું : ‘સાચવશો એ વિષે મને કઈ શંકા નથી; પણ ક્યાં રાખીને સાચવશો એ વિષે હું નિશ્ચિત થઇ શકતો નથી ! કદાચ મને સાવ અજાણી એવી જ કોઈ જગાએ તમે મારા જોડા સાચવવા લઇ જવાના હો તો ?’
     મુલ્લાંની શંકા ખરી હતી. મુલ્લાં ઝાડ પર ચઢે એટલે એમના જોડા ક્યાંક સંતાડી દેવા, અને પછી ગમત કરાવી એવી છોકરાઓની યોજના હતી. તેથી જરા ભોઠાં પાડી જી તેમણે કહ્યું : ‘પણ ચાચા, જોડાનું ઝાડ પર શું કામ છે ?’
     મુલ્લાંએ કહ્યું : ‘તો ઝાડ નીચેયે શું કામ ? પણ ખરી વાત એ છે કે હું બહુ કામધો માણસ છું. તમારું કામ પૂરું થયું કે તરત મારે ઘેર જવું પડે – ઝાડ પરથી નીચે ઉતરીને જોડા પહેરવા જેટલો મને વખત ક્યાં છે ? જોડા પહેરવાનો વખત નથી, તો જોડા શોધવાનો તો હોય જ ક્યાંથી ? સમજ પાડી ને હવે ?’
     છોકરાઓએ કહ્યું : ‘તો ચાચા, તમે નીચે ઉતર્યા વગર ઘેર કેવી રીતે જવાના ?
     મુલ્લાંએ કહ્યું : ‘કેમ ઝાડે ઝાડે ઠેકતો ચાલ્યો જઈશ ! જોડા મારા પગમાં હશે ને ? સમજ પાડી હવે ?’
     છોકરાઓ ચુપ થઇ ગયા.”

......................................................................................................................................................

“એક વાર મુલ્લાં નસરુદ્દીન વાતની ગરમીમાં બોલી નાખ્યું કે મારા જેવી તીરંદાજી કોઈ ની નહિ !

     તરતજ કેટલાક માણસોએ એમના હાથમાં તીરકામઠું પકડાવી દીધુને કહ્યું : ‘તાકો પેલું નિશાન !’
     મુલ્લાંએ પણછ ખેંચી તીર છોડ્યું. તીર નિશાનથી દુર જી પડ્યું. બધા હાસ્ય કરે : ‘મુલ્લાં, આ તમારી તીરંદાજી ને ?’
     મુલ્લાંએ ફટ જવાબ દીધો : ‘ના, આ તો કાજીઓની તીરંદાજી હતી. કાજીઓ કેવી તીરંદાજી કરે છે તે મેં તમને દેખાડ્યું .’
     હવે લોકોએ મુલ્લાને કહ્યું : ‘તો બીજું તીર છોડો !’
     મુલ્લાંએ બીજું તીર છોડ્યું. તે નિશાન સુધી પહોચ્યુ જ નહિ. લોકો ફરી હસ્યા. કહે : ‘મુલ્લાં, આજ તમારી તીરંદાજી ને ?’
     મુલ્લાંએ કહ્યું : ‘ના, આ તો કોટવાલ લોકોની તીરંદાજી હતી. કોટવાલ કેવી તીરંદાજી કરે છે તે મેં તમને દેખાડ્યું !’
     લોકોએ કહ્યું : ‘તો ત્રીજું તીર છોડો !’
     મુલ્લાંએ ત્રીજું તીર છોડ્યું. અકસ્માતે એ તીર નિશાનને ચોટ્યું.
     લોકો કહે : ‘મુલ્લાં, કોની તીરંદાજી હતી ?’
     મુલ્લાં કહે : એ આ બંદા નસરુદ્દીનની તીરંદાજી હતી !’    

Author: Gurjar Upendra Read More...


એક દિવસ અકબર અને બીરબલ ફરવા નિકળ્યા. ફરતાં ફરતાં અકબરે બીરબલને કહ્યું બીરબલ તું ખૂબ ચતુર છે મારા માટે તું ખૂબ કામનો માણસ છે,પણ મને થાય છે કે કોઇ વાર તારો વાંક હોય તો, મારે તને તે દિવસે સજા કરવી પડશે તો ?

બીરબલે કહ્યું હજુર ! જેનો વાંક થયો હોય તેને સજા તો થવી જ જોઇએ. પણ જો કોઇ દિવસ મારો વાંક થયો હોય તો હું કહું એની પાસે મારો ન્યાય કરાવજો.અકબરે કહ્યું ભલે.

એકવાર કોઇ બાબતમાં અકબરને બીરબલનો વાંક 'દેખાયો, અકબર ખૂબ ગુસ્સે થયાં. એણે બીરબલને કહ્યું આજૅ તારો વાંક થયો છે. તને મારે આકરી સજા કરવી પડશે. બીરબલે અકબરને આપેલું વચન યાદ 'દેવડાવ્યું. અકબર કહે ઠીક છે, તું મને કહે તેની પાસે તારો ન્યાંય કરાવું ?

બીરબલે કહ્યું શહેરનાં છેડે થોડા ઝુંપડા છે ત્યાંથી પાંચ માણસોને બોલાવો. તેઓ મારો ન્યાંય કરશે.

અકબર કહે કે એ લોકોને વળી ન્યાંય માં શું ખબર પડે ?

બીરબલ કહે હજુર ! વચન એટલે વચન. હું કહું એમની પાસે જ તમારે મારો ન્યાંય કરાવવો જોઇએ.

અકબરે સિપાઇ ઓને 'દોડાવ્યાં. પાંચ માણસો ધુ્રજતા ધુ્રજતા 'દરબારમાં આવ્યાં. તેઓ હાથમાં હાથ જોડીને ઉભા હતાં. તેમણે માત્ર ટૂંકી પોતડીઓ જ પહેરેલી હતી. પગમાં તો જોડા જ ન હતાં. બાલ-'દાઢી તો કોણ જાણે કયારે કપાવ્યાં હશે.! 'દરબારીઓ તો તેમને જોઇને માંડ માંડ હસવું રોકી શકયાં. 

અકબરે તેમને બીરબલનાં વાંક વિશે કહ્યું એમને સજા કરવી છેં, એવું પણ કહ્યું. એમાથી એક કહે, હજૂર અમને શા માટે વિતાડો છો ? જવાં 'દો ને, અમને આવું બધુ ન આવડે.બાદશાહે તેમને હુકમ કર્યોં આથી પાંચેય જણા ન્યાંય કરવાં બેઠાં. એમની વચ્ચે પરસ્પર વાતચીત શરૂ થઇ.

પહેલાએ કહ્યું બીરબલ આજે બરાબરનો હાથમાં આવ્યો છે, બેટાને એવો 'દંડ કરીએ કે બરાબર યાદ રહી જાય. ? બીજો કહે હા, હા, બરાબર છે, શહેર આખામાં વટ મારતો ફરે છે, દસ વીસનો દંડ ફટકારી દો. ભરતાં ભરતાં એ થાકી જશે.

ત્રીજો કહે, નકામી વાતો ના કરો, કાંક ન્યાંય જેવું તો લાગવું જોઇએ ને ? એમ કરો, પાંચ વીસું નો 'દંડ ફટકારી 'દો. એય બહું થઇ જશે.

ચોથો બોલ્યો અરે ભાઇ રેવા 'દો, પાંચ વિસુ નો એણે આખા જીવનમાં નહી જોયા હોય. ત્રણ વિસું જ ઠીક રહેશે.

પાંચમો કહે, અલ્યાં શીદને બાયડી ને છોકરાની હાય લો છો, બચારા ભૂખે મરી જશે. પહેલો ફરીથી બોલ્યો લ્યાં કકંઇં સમજો તો ખરા ! બીરબલ તો મોટું માણસ છે, 'દંડ પણ એવો મોટો જ કરાય ને !.

બીજો કહે કે જોઓ ભાઇઓ હવે લાંબું ચોડું કરવામાં કોઇ ફાયદો નથી. આપણે પાંચ વિશું 'દંડ કરીએ. એ આપણને જીદગી ભર યાદ રાખશે.

નકકી કરીને પાંચેય જણાં અકબર પાસે આવ્યાં. પછી કહ્યું બીરબલ તમારો ખાસ માણસ છે છનાં હદય કઠણ કરીને અમારે પાંચ વીશું જડલો આકરો 'દંડ કરવો પડે છે. બિચારો 'દંડની રકમ એક સાથે ન ભરી શકે તો એમને હપતાં બાંધી આપજો

આમ ગરીબ માણસો પોતાના ગજા પ્રમાણે બીરબલનો ન્યાંય કરીને જતાં રહ્યાં. અકબરે બીરબલને પૂછયું બીરબલ આ પાંચ વિશું એટલે કેટલા ? બીરબલે જવાબ આપ્યો. સો.

અકબરને હસવું આવી ગયું. એણે બીરબલનો પાંચ વિશું નો 'દંડ પણ માફ કરી 'દીધો

Author: Gurjar Upendra Read More...

પ્રભુને આપ્યું તે સોનું થાય

Prabhu ne apyte SOnu Thay

 

એક ભિખારી નગરના મુખ્ય રસ્તા આગળ ઊભો રહી ભીખ માંગતો હતો. તે સવારથી સાંજ સુધી ભીખ માગતો રહ્યો, પણ થોડાઘણા અનાજના દાણા સિવાય તેને કાંઈ મળ્યું ન હતું. હજી પણ કાંઈક આશાએ તેનું ભીખ માગવાનું ચાલુ જ હતું. તેવામાં સામેથી નગરના રાજાનો સોનાનો રથ આવતો દેખાયો. ભિખારી તો ખૂબ ખુશ થઈ ગયો. તેણે વિચાર્યું, ‘રથ આગળ જઈ ઊભો રહીશ, તો રાજા કોઈ કીમતી ચીજ આપી માલામાલ કરી દેશે…..’
તેવામાં રથ તેની સામે આવીને જ ઊભો રહી ગયો. ભિખારી કાંઈક વિચારે તે પહેલાં જ, રાજા રથ પરથી ઊતરી ભિખારી તરફ આવવા લાગ્યા. ભિખારી મનોમન ખુશ થયો. તેને લાગ્યું, ‘મારાં તો ભાગ્ય ખૂલી ગયાં ! રાજા ખરેખર મને ધનવાન કરી દેશે !’ પણ આ શું…? રાજા તો પોતે જ ભિખારી સમે હાથ ફેલાવી ઊભો રહી ગયો.

ભિખારીને અત્યંત આશ્ચર્ય થયું, ‘અરેરે ! આ રાજા તો કાંઈક આપવાને બદલે પોતે જ માગી રહ્યો છે. હું તેને શું આપું ?’ તે ગમે ખાઈ ગયો. પરંતુ તેણે પોતાની ઝોળીમાંથી અનાજના બે દાણા લઈ રાજાના હાથમાં મૂક્યા. રાજા અન્નના બે દાણા લઈ ત્યાંથી વિદાય થયા.

ભિખારી રાત્રે હતાશ થઈને ઘરે પાછો ફર્યો. તે મનોમન બળાપો કરવા લાગ્યો, ‘અરેરે ! આ દુનિયાના લોકો કેટલા કંજૂસ અને લોભી થઈ ગયા છે. દયા અને ઉદારતા તો જાણે મરી જ પરવાર્યાં છે.’ એમ કહી તેણે ભીખમાં મળેલા પાશેર જેટલા અનાજની ઢગલી જમીન પર ફેંકી. પણ આ શું… ? અન્નની ઢગલીમાંથી ચમકતા બે સોનાના સિક્કા ખણ-ખણ કરતા ઊછળી પડ્યા. ભિખારીને તરત જ ખ્યાલ આવી ગયો. તેને થયું, ‘મારી ઉદારતાની કસોટી કરાવા ભગવાન જ રાજારૂપે મારી પાસે આવ્યા હતા. અરેરે ! હું કેવો મૂરખ ! આખી ઝોળી જ તેમને આપી દીધી હોત તો ! જેટલા દાણા તેટલી સોનામહોર મળત.’ આમ તે ખૂબ જ પસ્તાવા લાગ્યો.

બોધ : ભગવાન અને સંત કોઈનું લેવા આવ્યા નથી. તેમને ધર્માદામાં જે આપીએ, તે અનંતગણું થઈને ભક્તને એક કે બીજી રીતે પાછું જ મળે છે. જે ભગવાન અને સંતને ઓળખતા નથી, તેને પસ્તાવાનો વારો આવે છે.

પાણીના પૈસા પાણીમાંPani na paisa panima

 

એક હતો દૂધવાળો. દરરોજ ગાયો દોહે. ગામમાં દૂધ વેચે. અને સુખ-શાંતિ ભર્યું જીવન જીવે. તેનું દૂધ આજુબાજુના ગામમાં પણ વખણાતું હતું પરંતુ એકવાર તેને લોભ જાગ્યો. તેણે વિચાર્યું, ‘આમ ને આમ ગરીબ ક્યાં સુધી રહીશ ? લાવને દૂધમાં અડધો-અડધ પાણી નાંખી બમણા પૈસા કમાઉં.’

આયોજન મુજબ તેણે દૂધમાં અડધો-અડધ પાણી નાંખ્યું. અરે ! ગામમાં વેચ્યું ને બમણા પૈસા મેળવ્યા પણ ખરા. પછી બમણા પૈસાની પોટલી જોઈ આનંદ પામતો તે ઘર તરફ રવાના થયો.

તે સમયે ઉનાળાની ઋતુ હતી. ગરમી ખૂબ હતી. તેથી તે એક તળાવ કાંઠે વડના વૃક્ષ નીચે આરામ કરવા બેઠો. પરંતુ થોડી જ વારમાં તેને ઊંઘ આવી ગઈ. તે ઝાડ પર એક વાંદરો રહેતો હતો. તે ભૂખ્યો થયો હતો. તેણે દૂધવાળની કમર પર પોટલી ખોસેલી જોઈ. ‘ પોટલીમાં ખાવાનું હશે.’ તેમ વિચારી તેણે પોટલી ઉઠાવી. ખોલીને જોયું તો ચમકતા સિક્કા.

વાંદરો પોટલી લઈ ઝાડ ઉપર ચઢી ગયો. પૈસાની વાંદરાને શી કિંમત ? તેણે તો એક પછી એક સિક્કાઓ તળાવમાં તથા જમીન પર ચારેબાજુ ફેંકવા માંડ્યા. આ રમતમાં તેને ખૂબ મજા પડી. છેલ્લો એક સિક્કો દૂધવાળા પર પડ્યો. તે ફડકીને જાગી ગયો. તેણે જોયું તો વાંદરાના હાથમાં ખાલી પોટલી હતી. ને આજુબાજુ થોડા સિક્કાઓ પડ્યા હતા.

વાંદરો તો રમત પૂરી કરી હૂપ-હૂપ કરતો ચાલ્યો ગયો. પણ દૂધવાળો રડતો-રડતો પૈસા ભેગા કરવા લાગ્યો. ગણતરી કરી તો ખબર પડી કે દૂધમાં ઉમેરેલા પાણીના પૈસા (તળાવના)પાણીમાં ગયા હતા ને દૂધના પૈસાજ હાથમાં આવ્યા હતા.

બોધ : આજે નહિ તો કાલે દરેક વ્યક્તિને પોતે કરેલી અપ્રમાણિક્તાનું ફળ ભોગવવું જ પડે છે.

(વાર્તાસ્રોત – સૌજન્ય : kids.baps.org, બાળપ્રકાશ સામયિક)

Author: Gurjar Upendra Read More...

35.jpg

રતનપુર નામનું એક ગામ હતું. અહીં એક ડોશીમા રહેતાં હતાં. એમની ઉંમર ૭૦ વર્ષ. તેઓ એકલાં જ રહેતાં હતાં. આ ગામનો સીમ વિસ્તાર એટલો મોટો કે ન પૂછો વાત! અહીં ખેડૂતલોકો દરેક પ્રકારના પાકનું વાવેતર કરતા. ઘઉં, જુવાર, ડાંગર, બાજરી વગેરે. ડોશીમા તેમના ખેતરમાં શાકભાજીનું વાવેતર કરતાં. ટામેટાં, મેથી, મૂળા, બટાટા, રીંગણ વગેરે. એમના ખેતરના શેઢે એક ઘટાદાર બોરડી હતી. શિયાળાની શરૂઆત થતાં જ બોરડી ઉપર બોર આવી જતાં. આ બોર શરૂઆતમાં નાનકડાં હોય. જેમ જેમ દિવસો પસાર થતા જાય તેમ તેમ બોર મોટાં થવા લાગે. પ્રારંભે લીલા રંગનાં બોર સમય જતાં લાલ રંગનાં થઈ જાય તેની કોઈને ખબર પણ ન પડે...! આ બોરડી ઉપર પક્ષીઓ આવતાં. દરેક પક્ષી લાલ રંગનું બોર જ પસંદ કરે. લીલા રંગના બોરને કોઈ સ્પર્શે પણ નહીં.

એક દિવસની વાત. પંકજ નામનો એક પોપટ બીજા ગામથી રતનપુરમાં આવ્યો. તેણે જોયું કે એક ડોશીમા ખેતરમાં કામ કરતાં હતાં. તેમના માથાના ધોળા વાળ અને કરચલીવાળો ચહેરો જોઈને પંકજ પોપટને તેમની પાસે જવાની ઇચ્છા થઈ. પહેલાં તો તે પેલી ઘટાદાર બોરડી ઉપર બેઠો. અહીં લાલ, પીળાં અને લીલા રંગનાં બોર જોઈ એ તો ખુશ જ થઈ ગયો. તેણે બોર ખાધાં. પછી ઊડીને ડોશીમા પાસે આવ્યો. ડોશીમાએ આંખો ઉપર હાથ રાખી પંકજ પોપટ સામે જોયું અને પૂછ્યું. ‘અલ્યા પોપટ, તું ક્યાંથી આવ્યો અમારે ગામ?’ ‘કાનપુરથી આવ્યો છું દાદી.’ પંકજ પોપટ બોલ્યો. ડોશીમાએ પૂછ્યું ‘તારું નામ શું છે?’ ‘પંકજ પોપટ’ પોપટે ઉત્તર આપ્યો. બંને જણ વાતો કરતાં હતાં એવામાં બીજા કોઈ એક ગામમાંથી ચીકી ચકલી ઊડતી ઊડતી આવી. એણે પણ પંકજ પોપટની જેમ બોરડી ઉપરનાં બોર ખાધાં. ત્યારબાદ ડોશીમા પાસે આવી. ડોશીમાએ આંખો ઉપર હાથ રાખી પૂછ્યું ‘અલી ચકલી, તું ક્યાંથી આવી અમારે ગામ?’ ‘સુંદરપુરથી આવી છું દાદી’ ચીકી ચકલીએ જવાબ આપ્યો. ડોશીમાએ પૂછ્યું, ‘તારું નામ શું છે?’ ‘ચીકી ચકલી’ ચકલીએ ઉત્તર આપ્યો. ડોશીમા માટે પંકજ પોપટ અને ચીકી ચકલી, બંને જણ મહેમાન હતાં. ઘરડાં ડોશીમા ૭૦ વર્ષની વયે પણ ખેતરમાં કામ કરતાં; એ જોઈને પંકજ પોપટને પ્રશ્ર્ન થયો : ‘દાદી, તમે આટલી ઉંમરે પણ ખેતરમાં કાળી મજૂરી કરો છો એનું રહસ્ય શું છે?’ ડોશીમા બોલ્યાં, ‘એમાં રહસ્ય જેવું કશું નથી. મને બાળપણથી જ કામ કરતા રહેવામાં મજા આવે છે. નવરું મન એ તો શેતાનનું કારખાનું છે. ઠંડી હોય કે ગરમી, હું દરેક ઋતુમાં મારા કામ પ્રત્યે ક્યારેય આળસ કરતી નથી. વહેલી સવારે ઊઠી જવું અને દાતણ પાણી કરી, ભગવાનનું નામ લેવું એ મારો નિત્યક્રમ છે અને એટલે હું આટલી ઉંમરે પણ ખેતરની કાળી મજૂરી કરી શકું છું.’ સાંજ પડી એટલે ડોશીમાએ શિરામણ તૈયાર કર્યું. થાળીમાં દાળ, ભાત અને શિરો જોઈ ચીકી ચકલી અને પંકજ પોપટ તો ખુશ ખુશ થઈ ગયાં. બંને જણે ધરાઈને ખાધું પછી સૂઈ ગયાં.

બીજા દિવસે સવારે ડોશીમા ઊઠ્યાં. એમના નિત્યક્રમ મુજબ એમણે દાતણપાણી કરી ભગવાનના નામનું સ્મરણ કર્યું. પછી પંકજ પોપટ અને ચીકી ચકલી પાસે આવ્યાં અને પૂછ્યું ‘અહીં મારા ખેતરમાં રહેવાનું કેવું લાગ્યું?’

બંને જણ બોલ્યાં, ‘સરસ લાગ્યું દાદી, ગઈકાલે રાત્રે તમે જે ભોજન તૈયાર કર્યું હતું એ ખાઈને અમે તો ખુશ ખુશ થઈ ગયાં છીએ.’

ત્યાર બાદ ડોશીમાએ પૂછ્યું ‘પંકજ તું કેટલા દિવસ રહેવાનો છું?’ પંકજ પોપટે પેટછૂટી વાત કરતાં જણાવ્યું, ‘દાદી, મારું ખેતીવાડીનું ભણવાનું પૂરું થઈ ગયું છે. મારી ઇચ્છા છે કે હું તમારી સાથે જ રહું અને ખેતીકામમાં મદદ કરું.’ પંકજની વાત સાંભળી ડોશીમાને સારું લાગ્યું. તેમણે ફરી પૂછ્યું ‘પણ કેટલા દિવસ રહીશ?’ પંકજ પોપટે કહ્યું, ‘અહીં જ રહીશ. મહિનામાં એક વખત ઘરે જઈશ.’ ડોશીમાએ કહ્યું ‘સારું’. ચીકી ચકલીનો વારો આવ્યો એટલે એણે કહ્યું, ‘દાદી, હું પણ ખેતીવાડીનું ભણી છું અને હું પણ મહિનામાં એક વખત મારા ઘરે જઈશ.’

ત્યારબાદ ડોશીમાએ બંનેને પોતાના ખેતરમાં કામ કરવા માટે રાખી લીધાં. ડોશીમાએ અત્યાર સુધી એકલે હાથે કામ કર્યું હતું. પંકજ પોપટ અને ચીકી ચકલી આવતાં એમને વિચાર આવ્યો કે બંનેને કામે રાખી લેવાં જોઈએ. અહીં એ જાણી લેવું જોઈએ કે ચીકી ચકલીએ ડોશીમાને જે વાત જણાવી હતી તે તદ્દન ખોટી હતી. ચીકી ચકલી અભ્યાસ કરતી ન હતી એટલે નાપાસ થતી હતી. તે સ્વચ્છંદી વર્તન કરવા લાગી હતી. તેનામાં આળસનો દુર્ગુણ ઘર કરી ગયો હતો. તે ખેતીવાડીનું કશું જ જાણતી નહોતી. ખેર, એક સવારે ડોશીમાએ બંનેને બોરડી નીચે બોલાવ્યાં. ત્યારબાદ જેમ એક કંપનીનો માલિક તેને ત્યાં નોકરી શરૂ કરનારા કામદારનો પગાર અને કામ નક્કી કરે તેમ એમણે બંનેના પગાર અને કામ નક્કી કરતાં કહ્યું, ‘બંને જણ મારી વાત ધ્યાન દઈને સાંભળો. તમે બંને ખેતીવાડીનું ભણેલાં છો. ભણવાનો સમય પૂરો થઈ ગયો છે. અત્યાર સુધી તમારાં માબાપે તમારું ભરણપોષણ કર્યું, તમને મોટાં કર્યાં અને હવે તમારી જવાબદારી છે કે તમે તેમને સંભાળો. તમને બંનેને અહીં દર મહિને ૫૦૦૦ રૂપિયા પગાર મળશે. તમારે અહીં તનતોડ મહેનત કરવાની રહેશે. આ દુનિયામાં કશુંયે મફત મળતું નથી એ હકીકત બને એટલા વહેલાં સમજી લો એ સારું છે.’

ડોશીમા બોલ્યે જતાં હતાં એમ પંકજ પોપટના મનમાં હકારાત્મક વિચારો પેદા થતા હતા. કેમ કે તે ખેતીવાડીનું ભણ્યો હતો. જ્યારે એ જ સમય દરમિયાન ચકી ચકલીના મનમાં ડર પેદા થયો હતો. એના મનમાં નકારાત્મક વિચારો આવતા હતા.

ડોશીમા થોડું ઘણું ભણેલાં એટલે એમણે એક કાગળ લઈ તેમાં પંકજ પોપટ દરરોજ ખેતરનાં કયાં કયાં કામ કરશે તેની વિગતો લખી. એ જ રીતે એમણે ચીકી ચકલી માટે પણ એક અલગ કાગળમાં કામ કરવાની વિગતો લખી. પછી બંનેને એ કાગળ આપ્યા. બંનેના માથે કામ કરવાની જવાબદારી આવી. બંને જણ પોતાની સાથે મોબાઈલ ફોન લાવ્યાં હતાં. પંકજ પોપટે એના પપ્પાને ફોન કરી નોકરી મળી ગઈ હોવાનું જણાવ્યું. ચકી ચકલીએ કોઈનેય ફોન ન કર્યો. એને ચિંતા થવા લાગી. પોતે કશું ભણી નથી ને કેવી રીતે ખેતીનું કામ કરી શકશે એ વિચારે એ મૂંઝવણ અનુભવવા લાગી.

પંકજ પોપટે તો ડોશીમાનો કાગળ મળતાં જ બીજા દિવસથી કામ કરવાનું ચાલુ કરી દીધું. વહેલો ઊઠ્યો અને ખુરપી લઈ ખેતરમાં પહોંચી ગયો. ઊભા પાકની વચ્ચે બિનજરૂરી ઘાસ ઊગ્યું હતું તે કાઢવા લાગ્યો. એ જ સમયે ચીકી ચકલી ઊંઘી રહી હતી. ડોશીમાએ એની નજીક જઈને એને ઉઠાડી. ત્યારબાદ ચીકી ચકલીએ કમને ખુરપી લીધી અને પંકજ પોપટ જ્યાં કામ કરતો હતો ત્યાં પહોંચી ગઈ. તે ધીમે ધીમે કામ કરતી હતી, જ્યારે પંકજ પોપટ ઝડપથી કામ કરતો હતો. પંકજ જે રીતે કામ કરતો હતો એ જોઈને ડોશીમાનો વિશ્ર્વાસ દૃઢ થઈ રહ્યો હતો કે પંકજે પોતે ખેતીવાડીનો અભ્યાસ કર્યાની વાત કરી છે તે સાચી છે. ચકી જે રીતે કામ કરતી હતી એ જોઈને એમને ચીકીએ ખેતીવાડીનો અભ્યાસ કર્યો છે કે કેમ એ અંગે શંકા જાગી. જોકે એ દિવસે ડોશીમાએ એને કંઈ કહ્યું નહીં. એ દિવસે બંને જણે કામ કર્યું. રાત પડી. બધાં સૂઈ ગયાં. સવાર થઈ ત્યારે ડોશીમાએ જોયું કે ચીકી ચકલી જે પથારીમાં સૂતી હતી તે ખાલી હતી. - અમિત ચૌહાણ

Author: Gurjar Upendra Read More...

Most Viewed Stories

Most Viewed Author