કાળા ધોળા પથ્થર જોડે, ઘર ઘરમાં જાઉં, ધરતી માતાની હું બેટી, પથ્થરની બહેન થાઉં
મીઠું મીઠું દૂધ દેતી, પુણ્યશાળી તે માતા, પવિત્ર ગણાય જેનું મૂતર, બળતણ છાણાં થાતાં
જ્યાં જ્યાં રહું તે ઠેકાણે, સફેદ કરતું જાઉં,નિરંતર પહાડો ઉપર, હું ગરમીએ પીગળી જાઉં
વાઘની હું માસી, ને ઉંદરની છું કાળ, ઘી-દૂધ વિના ન ખાઉં કદી હું મોળો માલ
દરિયા કાંઠે નીપજે, ખાય રંક ને રૂડા;સ્ત્રી-હાથ સોહાગણ, એ કાંકણ કે ચુડા