તડકો ટાળું, વરસાદ ખાળું એવી છું બળવાન, રાય અને રંક સહુ હેતે રાખે, એવું મારું માન
એક પશુ જે બીકણદાસ, વનવગડામાં રહેતું;શરીર સુંવાળું, મોટા કાનો ઝાડીમાંથી જે જોતું
બે બહેનો રોઈ રોઈને થાકી, પણ ભેગી થઈ નહીં
બારસો છતાં બારસો ઊંધાં, બારસો બાવન વીર;મારું ઉખાણું પારખે તેને, આપું સોનાનું તીર
દરિયા કાંઠે નીપજે, ખાય રંક ને રૂડા;સ્ત્રી-હાથ સોહાગણ, એ કાંકણ કે ચુડા