હથોડાના ખાતી માર, રહું ઘર હું સોની ને લુહાર, મુજ વિણ ઘડાય ન ધાર, શણગારનો છે મુજમાં ઠાઠ
ઝાડનું છોકરું ઘેર ઘેર વસતું; હજાર ચીજો થાય, જે સુતાર ઘરે રમતું
પીળાં પીળાં પદમ જેવાં, જે ઝાડનાં છે ફૂલ, ત્રણે ગુણમાં પૂરાં તે, પણ ભરમ ન બહેન ગુલ
મીઠું મીઠું દૂધ દેતી, પુણ્યશાળી તે માતા, પવિત્ર ગણાય જેનું મૂતર, બળતણ છાણાં થાતાં
શેરડીનો રસકસ, તેમાંથી હું થાતો;ચૂલે કાડમાં ઊકળીને પછી હું ખવાતો