એક હતું સરોવર; મોટા દરિયા જેવડું, એને કાંઠે એક મોટો વડ હતો. એની ઉપર એક કાગડો રહે. કાગડો તો કાળો મેશ; એક આંખે કાણો ને એક પગે ખાંગો, કાગડો બોલે : “કો-કો.” કાગડો ઊડે તો જાણે પડ્યો કે પડશે. તોય કાગડાનો ગો માય નહિ. મનમાં તો એમ કે, મારા જેવું કોઈ ના ઊડે, મારા જેવું કોઈ ના બોલે ! એક વાર સરોવરને કાંઠે […]

બે ગપ્પીદાસો વાતો કરી રહ્યા હતા. એકે કહ્યું : ‘જ્યારે હું બર્મામાં હતો ત્યારે ત્યાં એક વાઘ ધસી આવ્યો. એ વખતે શું કરવું તેની મને કાંઈ ગમ પડતી નહોતી એટલે મેં તો પાણીની છાલક તેની આંખો અને મોં ઉપર મારી અને એ યુક્તિ આખર કામ કરી ગઈ. વાઘ તુરત જ ત્યાંથી ભાગી ગયો’ આ સાંભળી […]

  રે પંખીડા ! સુખથી ચણજો , ગીત વા કંઈ ગાજો, શાને આવા મુજથી ડરીને ખેલ છોડી ઉડો છો? પાસે જેવી ચરતી હતી આ ગાય તેવો જ હું છુ, ના ના કો દી તમ શરીરને કંઈ હાનિ કરું હું.   ના પાડી છે તમ તરફ  કૈઇ ફેંકવા માળીને મેં, ખુલ્લું મ્હારું ઉપવન સદા પંખીડા સર્વને […]

એમ તો એના રાત રાણી બનવાની વાર હતી, પણ મહેકને પીવા એની બેઠી હાજર આંખો હજાર હતી …

જહાલત કા આલમ હે ઇસ દુનિયા મેં ક્યાં કીજે, બસ યુંહીં શમ્મા બનકે જલને કે અલાવા ભી ક્યાં કીજે…

એમ તો કહે છે કે ખાલી લાગણીઓ જ હતી. પણ સાચું કહું, એવી તો ધારદાર હતી…