ષડ્ રિપુ (પ્રજારામ રાવળ)
વક્ષ : ઉદરની વચ્ચે વાગે છોળ અચાનક
પૂનેમે સિન્ધુની ચંડ પ્રચંડ ભરતી સમી,
થપાટો પે થપાટો દે, એકાગ્ર ચડી આવતી;
પરાજય નહીં કો દી જાણેલા સૈન્યની સમી,
સવારી આ દુરાઘર્ષ ષડ્ રિપુશ્રેષ્ઠ કામ-ની !

‘સાંભળ રે તું સજની ! મારી, રજની ક્યાં રમી આવી જી ?
પરસેવો તને ક્યાં વળ્યો ? તારી ભમ્મર ક્યાં ભીંજાણી ?
સાચું બોલો જી !’

ઝેરને પીધાં, વેરને પીધાં,
આધીનનાં અંધેરને પીધાં,

હેલી અમીની વરસો કાને !
ચચ્ચાર આને !

ઓસબિંદુએ
સમાવ્યું છે, નિજમાં
વ્યોમ વિરાટખીલ્યું ગુલાબ
ઝઘડો હવે આંખ

જાગીને જોઉં તો જગત દીસે નહીં,
ઊંઘમાં અટપટા ભોગ ભાસે;

જયા : બોલે-બોલે છે ગિરિઓમાં મોર,
ઢેલડ ટહુકો કરે;
મ્હારે અન્તર ઊછળે અંકોર,
જીવન ઝોલે ચ્હડે.

જાણે સાવ ખાલી ખાટલાના
ઉંચાનીચા થતા ખૂણા પાસે
સ્ટૂલ પર બેઠી બેઠી માતા
ઓશીકાની ઝૂલ પર ઢળી પડે.

મધુર સમય તેવે ખેતરે શેલડીના,
રમત કૃષિવલોનાં બાલ નાનાં કરે છે;

કોટિ કોટિ નિહારિકા ઘૂમે,
કોટિ પ્રકાશના ગોળ:

આ દિલ તો ખોલીને દીવો કરો (મીરાંબાઈ)
તમે જાણી લો સમુદ્ર સરીખા મારા વીરા રે,

ધરતીને પટે પગલે પગલે
મૂઠી ધાન વિના નાનાં બાળ મરે,